بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشندهی مهربان. |
قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ (١)به راستی مؤمنان رستگار شدند. |
الَّذِينَ هُمْ فِي صَلَاتِهِمْ خَاشِعُونَ (٢)همان كسانی كه در نمازشان فروتنی دارند. |
وَالَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ (٣)و آنان كه از بیهودگی رویگردانند. |
وَالَّذِينَ هُمْ لِلزَّكَاةِ فَاعِلُونَ (٤)و همان كسانی كه زكات میپردازند. |
وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ (٥)و آنان كه دامان خود را نگه میدارند. |
إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ (٦)مگر با همسرانشان، یا كنیزانی كه به دست آوردهاند، پس آنان سرزنش نمیشوند. |
فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِكَ فَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْعَادُونَ (٧)پس كسانی که فراتر از این بجویند، آنان تجاوز كردهاند. |
وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ (٨)و كسانی هستند كه امانتها و پیمانهای خود را رعایت میكنند. |
وَالَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَوَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ (٩)و آنان بر نمازهای خود مواظبت دارند. |
أُولَـٰئِكَ هُمُ الْوَارِثُونَ (١٠)آنان وارثانند، |
الَّذِينَ يَرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (١١)كسانی كه بهشت برین را ارث میبرند، و در آن جاوِدانه خواهند ماند. |
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنْ سُلَالَةٍ مِنْ طِينٍ (١٢)و همانا ما انسان را از عصارهای از گِل آفریدیم. |
ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِي قَرَارٍ مَكِينٍ (١٣)سپس او را به صورت نطفه در جایگاهی استوار قرار دادیم. |
ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنْشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ ۚ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ (١٤)سپس از نطفه، لخته خونی آفریدیم. آنگاه لخته خون را پاره گوشتی ساختیم، و پاره گوشت را به صورت استخوانهایی درآوردیم، و استخوانها را گوشتی پوشاندیم. سپس آن را آفرینش تازهای دادیم، پس آفرین بر خدا، و پرخیر و بركت است او كه بهترینِ آفرینندگان است. |
ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذَٰلِكَ لَمَيِّتُونَ (١٥)سپس شما بیتردید بعد از آن میمیرید. |
ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تُبْعَثُونَ (١٦)آنگاه روز قیامت برانگیخته میشوید. |
وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَائِقَ وَمَا كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غَافِلِينَ (١٧)و همانا ما بالای سر شما، هفت راه آفریدیم، و ما از خلق غافل نبودهایم. |
وَأَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْضِ ۖ وَإِنَّا عَلَىٰ ذَهَابٍ بِهِ لَقَادِرُونَ (١٨)و از آسمان، آبی به اندازه فروفرستادیم، و آن را در زمین جای دادیم. و همانا ما بر بُردن آن تواناییم. |
فَأَنْشَأْنَا لَكُمْ بِهِ جَنَّاتٍ مِنْ نَخِيلٍ وَأَعْنَابٍ لَكُمْ فِيهَا فَوَاكِهُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ (١٩)پس به وسیلهی آن برای شما باغهایی از خرما و انگور پدید آوردیم که در آن باغها برای شما میوههای فراوانی است، و از آنها میخورید. |
وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْنَاءَ تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِلْآكِلِينَ (٢٠)و درختی که از طور سینا میروید، روغن و خوراک برای خورندگان به بار میآورد. |
وَإِنَّ لَكُمْ فِي الْأَنْعَامِ لَعِبْرَةً ۖ نُسْقِيكُمْ مِمَّا فِي بُطُونِهَا وَلَكُمْ فِيهَا مَنَافِعُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ (٢١)و برای شما در چهارپایان عبرتی است، از آنچه در درون آنهاست، به شما مینوشانیم. و در آنها برای شما منافع بسیاری است. و از آنها میخورید. |
وَعَلَيْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُونَ (٢٢)و بر آنها، و بر کشتیها سوار میشوید. |
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُ ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ (٢٣)و همانا نوح را به سوی قومش فرستادیم، پس گفت: «ای قوم من! خداوند را بپرستید. جز او هیچ معبودی برای شما نیست، آیا پروا نمیکنید؟» |
فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا هَـٰذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَنْزَلَ مَلَائِكَةً مَا سَمِعْنَا بِهَـٰذَا فِي آبَائِنَا الْأَوَّلِينَ (٢٤)پس اشراف قوم او که کافر شدند، گفتند: «این انسانی همانند شماست. او میخواهد بر شما برتری جوید. اگر خداوند میخواست قطعاً فرشتگانی میفرستاد. ما چنین چیزی را در میان نیاکان خود نشنیدهایم |
إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتَّىٰ حِينٍ (٢٥)او فقط مردی است که مبتلا به دیوانگی است. پس تا مدّتی دربارهی او صبر کنید. » |
قَالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِمَا كَذَّبُونِ (٢٦)نوح گفت: «پروردگارا! مرا در برابر تکذیب آنان یاری فرما!» |
فَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَإِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ ۙ فَاسْلُكْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْ ۖ وَلَا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا ۖ إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ (٢٧)پس ما به نوح وحی کردیم: «زیر نظر ما و وحی ما کشتی بساز.» پس همین که فرمان ما آمد و تنور جوشید، از تمام حیوانات، یک جفت، و خانوادهات را واردِ کشتی کن، مگر کسی از آنان که پیشتر دربارهی او سخن به میان آمده است. و درباره ستمگران با من سخن مگو، که قطعاً آنان غرق خواهند شد. |
فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَمَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانَا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (٢٨)پس هنگامی که تو و همراهانت بر کشتی سوار شدید، بگو: «حمد و سپاس برای خداوندی است که ما را از گروه ستمگران نجات داد.» |
وَقُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبَارَكًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ (٢٩)و بگو: «پروردگارا! مرا به جایگاهی خجسته و پر برکت فرودآور، که تو بهترینِ میزبانانی.» |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ وَإِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِينَ (٣٠)البتّه در این داستان نشانههایی است. و همانا ما آزمایش کننده بودیم. |
ثُمَّ أَنْشَأْنَا مِنْ بَعْدِهِمْ قَرْنًا آخَرِينَ (٣١)سپس بعد از قوم نوح، نسل دیگری پدید آوردیم. |
فَأَرْسَلْنَا فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُ ۖ أَفَلَا تَتَّقُونَ (٣٢)و در میان آنان پیامبری از خودشان فرستادیم که «خدا را بپرستید. جز او معبودی برای شما نیست، پس آیا پروا نمیکنید؟» |
وَقَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِلِقَاءِ الْآخِرَةِ وَأَتْرَفْنَاهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا مَا هَـٰذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ (٣٣)و اشرافی از قوم آن پیامبر که کفر ورزیدند و دیدار قیامت را تکذیب کردند، و آنان را در دنیا در ناز و نعمت قرار داده بودیم، گفتند: «این، تنها انسانی مانند شماست. از هر چه میخورید، میخورد، و از هر چه مینوشید، مینوشد. |
وَلَئِنْ أَطَعْتُمْ بَشَرًا مِثْلَكُمْ إِنَّكُمْ إِذًا لَخَاسِرُونَ (٣٤)و اگر از بشری همانند خودتان اطاعت کنید، قطعاً زیانکارید. |
أَيَعِدُكُمْ أَنَّكُمْ إِذَا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُرَابًا وَعِظَامًا أَنَّكُمْ مُخْرَجُونَ (٣٥)آیا به شما وعده میدهد که وقتی مردید، و خاک، و استخوانهایی شدید، بیرون آورده میشوید؟! |
هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوعَدُونَ (٣٦)دور است، دور! آنچه به شما وعده میدهند. |
إِنْ هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ (٣٧)جز این زندگی دنیا، دیگری نیست. میمیریم و به دنیا میآییم. و ما برانگیخته نخواهیم شد. |
إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا وَمَا نَحْنُ لَهُ بِمُؤْمِنِينَ (٣٨)او فقط مردی است که بر خدا دروغ میبندد. و ما هرگز به او ایمان نخواهیم آورد.» |
قَالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِمَا كَذَّبُونِ (٣٩)گفت: «پروردگارا! مرا در برابر تکذیبهای آنان یاری فرما!» |
قَالَ عَمَّا قَلِيلٍ لَيُصْبِحُنَّ نَادِمِينَ (٤٠)فرمود: «قطعاً به زودی پشیمان خواهند شد.» |
فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْنَاهُمْ غُثَاءً ۚ فَبُعْدًا لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (٤١)پس صیحهی مرگبار که سزاوارش بودند، آنان را فراگرفت، و آنان را همچون خاشاکی که بر آب افتد، قرار دادیم، پس گروه ستمگر دور باد! |
ثُمَّ أَنْشَأْنَا مِنْ بَعْدِهِمْ قُرُونًا آخَرِينَ (٤٢)آنگاه پس از این گروه، نسلهای دیگری پدید آوردیم. |
مَا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُونَ (٤٣)هیچ امّتی از سرآمد خود، نه پیش میافتد و نه پس میماند. |
ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَىٰ ۖ كُلَّ مَا جَاءَ أُمَّةً رَسُولُهَا كَذَّبُوهُ ۚ فَأَتْبَعْنَا بَعْضَهُمْ بَعْضًا وَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِيثَ ۚ فَبُعْدًا لِقَوْمٍ لَا يُؤْمِنُونَ (٤٤)سپس پیامبرانمان را پیدرپی فرستادیم. هر بار که پیامبر هر امّتی، به سراغ قومش آمد، مردم او را تکذیب کردند. آنگاه آنان را در پی یکدیگر آوردیم، و آنها را احادیث گرداندیم. پس دور باد قومی که ایمان نمیآورند. |
ثُمَّ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ وَأَخَاهُ هَارُونَ بِآيَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُبِينٍ (٤٥)سپس موسی و برادرش هارون را با معجزات و دلیلی روشن فرستادیم، |
إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَاسْتَكْبَرُوا وَكَانُوا قَوْمًا عَالِينَ (٤٦)به سوی فرعون و اشراف قومش، ولی آنان تکبّر ورزیدند. و آنان مردمی برتریجوی و گردنکش بودند. |
فَقَالُوا أَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عَابِدُونَ (٤٧)پس گفتند: «آیا ما به دو انسان مانند خودمان ایمان بیاوریم، در حالی که قوم این دو بردهی ما بودند؟» |
فَكَذَّبُوهُمَا فَكَانُوا مِنَ الْمُهْلَكِينَ (٤٨)پس آن دو را تکذیب کردند، و از هلاکشدگان گشتند. |
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ (٤٩)و به راستی ما به موسی کتاب دادیم، شاید هدایت شوند. |
وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُ آيَةً وَآوَيْنَاهُمَا إِلَىٰ رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ (٥٠)و ما فرزند مریم و مادرش را معجزه قرار دادیم، و آن دو را در سرزمینی مرتفع که دارای آرامش، امنیت و گوارا بود، جای دادیم. |
يَا أَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا ۖ إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ (٥١)ای پیامبران! از غذاهای پاکیزه بخورید و کار نیکو کنید. همانا من به آنچه میکنید، آگاهم. |
وَإِنَّ هَـٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاتَّقُونِ (٥٢)و البتّه این اُمت شما، اُمت واحدی است، و من پروردگار شمایم؛ پس، از من پروا کنید. |
فَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ زُبُرًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (٥٣)امّا مردم، کارشان را در میان خود، به پراکندگی کشاندند، هر گروهی به راهی رفتند، و هر حزب و دستهای به آنچه نزدشان بود، دل خوش کردند. |
فَذَرْهُمْ فِي غَمْرَتِهِمْ حَتَّىٰ حِينٍ (٥٤)پس آنان را تا مدّتی در گرداب جهلشان واگذار. |
أَيَحْسَبُونَ أَنَّمَا نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مَالٍ وَبَنِينَ (٥٥)آیا میپندارند آنچه از مال و فرزندان که آنان را بدان یاری میرسانیم، |
نُسَارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْرَاتِ ۚ بَلْ لَا يَشْعُرُونَ (٥٦)شتاب میکنیم که خیرهایی به آنان برسانیم؟ بلکه آنان نمیفهمند . |
إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ (٥٧)کسانی که از خوف پروردگارشان بیمناکند، |
وَالَّذِينَ هُمْ بِآيَاتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ (٥٨)و آنان که به آیات پروردگارشان ایمان دارند، |
وَالَّذِينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُونَ (٥٩)و به پروردگارشان شرک نمیورزند، |
وَالَّذِينَ يُؤْتُونَ مَا آتَوْا وَقُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلَىٰ رَبِّهِمْ رَاجِعُونَ (٦٠)و کسانی که میدهند، آنچه را دادند، در حالی که دلهایشان ترسان است از این که به سوی پروردگارشان بازمیگردند، |
أُولَـٰئِكَ يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَهُمْ لَهَا سَابِقُونَ (٦١)چنین کسانی در خیرات شتاب میورزند. و همانان هستندکه در خیرات از یکدیگر پیشی میگیرند. |
وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۖ وَلَدَيْنَا كِتَابٌ يَنْطِقُ بِالْحَقِّ ۚ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ (٦٢)و ما هیچکس را جز به مقدار توانش، تکلیف نمیکنیم. و نزد ما کتابی است که به حقّ سخن میگوید و به آنان هیچ ستمی نمیشود. |
بَلْ قُلُوبُهُمْ فِي غَمْرَةٍ مِنْ هَـٰذَا وَلَهُمْ أَعْمَالٌ مِنْ دُونِ ذَٰلِكَ هُمْ لَهَا عَامِلُونَ (٦٣)بلکه دلهای آنان از این در غَفلَت و بیخبری است. و کارهای دیگری جز این دارند که پیوسته آن را انجام میدهند. |
حَتَّىٰ إِذَا أَخَذْنَا مُتْرَفِيهِمْ بِالْعَذَابِ إِذَا هُمْ يَجْأَرُونَ (٦٤)تا زمانی که مرفّهان را به قهر خود گرفتار سازیم. در این هنگام ناله سر میدهند. |
لَا تَجْأَرُوا الْيَوْمَ ۖ إِنَّكُمْ مِنَّا لَا تُنْصَرُونَ (٦٥)«امروز ناله نکنید! قطعاً شما از جانب ما یاری نخواهید شد.» |
قَدْ كَانَتْ آيَاتِي تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ تَنْكِصُونَ (٦٦)آیات من پیوسته بر شما تلاوت میشد؛ ولی شما رویگردانده، به عقب بازمیگشتید. |
مُسْتَكْبِرِينَ بِهِ سَامِرًا تَهْجُرُونَ (٦٧)درحالی که نسبت به آن تکبّر میورزیدید، و در شبنشینی هَذیان میگفتید. |
أَفَلَمْ يَدَّبَّرُوا الْقَوْلَ أَمْ جَاءَهُمْ مَا لَمْ يَأْتِ آبَاءَهُمُ الْأَوَّلِينَ (٦٨)آیا آنها در این گفتار نیندیشیدند؟ یا مطالبی برای آنان آمده که برای نیاکانشان نیامده است؟ |
أَمْ لَمْ يَعْرِفُوا رَسُولَهُمْ فَهُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ (٦٩)یا این که پیامبرشان را نشناختند ؟ پس برای همین او را انکار میکنند؟ |
أَمْ يَقُولُونَ بِهِ جِنَّةٌ ۚ بَلْ جَاءَهُمْ بِالْحَقِّ وَأَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ (٧٠)یا میگویند: «او جنون دارد؟» بلکه او حقّ را برای آنان آورده، امّا بیشترشان حقّ را خوش ندارند. |
وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْوَاءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ ۚ بَلْ أَتَيْنَاهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُعْرِضُونَ (٧١)و اگر حقّ، از هوسهای آنان پیروی میکرد، قطعاً آسمانها و زمین، و کسانی که در آنها هستند، تباه میشدند؛ بلکه ما وسیله یادآوری آنها را برای آنها آوردهایم، اما آنان از یادآورِ خویش رویگردانند. |
أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ (٧٢)آیا تو از آنها مزدی خواستهای؟ با این که پاداش دائمی پروردگارت بهتر است. و او بهترینِ روزیدهندگان است. |
وَإِنَّكَ لَتَدْعُوهُمْ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ (٧٣)و قطعاً تو مردم را به راهی راست دعوت میکنی. |
وَإِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنَاكِبُونَ (٧٤)و کسانی که به آخرت ایمان نمیآورند، از راه منحرفند. |
وَلَوْ رَحِمْنَاهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ لَلَجُّوا فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ (٧٥)و اگر به آنها رحم کنیم و بدبختیهای آنان را برطرف سازیم، کوردلانه در طغیانشان لجاجت میورزند. |
وَلَقَدْ أَخَذْنَاهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُونَ (٧٦)و بیگمان آنان را به عذاب گرفتار کردیم؛ ولی آنان در برابر پروردگارشان، نه فروتنی کردند و نه زاری میکنند. |
حَتَّىٰ إِذَا فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِيدٍ إِذَا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ (٧٧)تا زمانی که دری از عذاب شدید به روی آنان بگشاییم، ناگهان در آن نومید شوند. |
وَهُوَ الَّذِي أَنْشَأَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ ۚ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ (٧٨)و اوست که برای شما گوش و چشمها و دلها آفرید. چه اندک سپاسگزاری میکنید! |
وَهُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ (٧٩)و اوست که شما را در زمین آفرید، و به سوی او محشور میشوید. |
وَهُوَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ وَلَهُ اخْتِلَافُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (٨٠)و اوست که زنده میکند و میمیراند؛ و رفت و آمد شب و روز از آنِ او است، پس آیا نمیاندیشید؟ |
بَلْ قَالُوا مِثْلَ مَا قَالَ الْأَوَّلُونَ (٨١)بلکه سخنی همانند گفتهی پیشینیان گفتند. |
قَالُوا أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ (٨٢)گفتند: «آیا اگر مردیم، و خاک و استخوانهایی شدیم، آیا ما بار دیگر برانگیخته خواهیم شد؟ |
لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَآبَاؤُنَا هَـٰذَا مِنْ قَبْلُ إِنْ هَـٰذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (٨٣)البتّه به ما و پدرانمان، پیش از این این وعده را دادهاند. این جز افسانههای پیشینیان نیست.» |
قُلْ لِمَنِ الْأَرْضُ وَمَنْ فِيهَا إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (٨٤)بگو: «اگر شما میدانید، زمین و کسانی که در آن زندگی میکنند، از آنِ کیست؟» |
سَيَقُولُونَ لِلَّهِ ۚ قُلْ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ (٨٥)آنان خواهند گفت: «برای خداست.» بگو: «پس آیا پند نمیگیرید؟ ؟!» |
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ (٨٦)بگو: «پروردگار آسمانهای هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ کیست؟» |
سَيَقُولُونَ لِلَّهِ ۚ قُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَ (٨٧)خواهند گفت: «برای خداست.» بگو: «آیا پروا نمیکنید؟» |
قُلْ مَنْ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ يُجِيرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْهِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (٨٨)بگو: «اگر میدانید، فرمانروایی همهی موجودات به دست کیست؟ او که پناه میدهد، ولی هیچکس در برابر او پناه ندارد؟» |
سَيَقُولُونَ لِلَّهِ ۚ قُلْ فَأَنَّىٰ تُسْحَرُونَ (٨٩)به زودی خواهند گفت: «برای خداست.» بگو: «پس چگونه جادو شدهاید ؟!» |
بَلْ أَتَيْنَاهُمْ بِالْحَقِّ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ (٩٠)بلکه حقّ را برای آنان آوردیم. و قطعاً آنان دروغ میگویند. |
مَا اتَّخَذَ اللَّهُ مِنْ وَلَدٍ وَمَا كَانَ مَعَهُ مِنْ إِلَـٰهٍ ۚ إِذًا لَذَهَبَ كُلُّ إِلَـٰهٍ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ ۚ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ (٩١)خداوند، هرگز فرزندی برای خود نگرفته است، و هیچ معبودی با او نیست. قطعاً هر معبودی آفریدههای خود را با خود میبرد. و بیتردید بعضی از خدایان بر بعضی دیگر برتری میجستند. خداوند از آنچه وصف میکنند، منزّه است. |
عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَتَعَالَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ (٩٢)او به غیب و شهود، آگاه است. و از هر چیزی که برای او شریک میگیرند، برتر است. |
قُلْ رَبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي مَا يُوعَدُونَ (٩٣)بگو: «پروردگارا! اگر آنچه را به آنان وعده داده شده، به من نشان دهی، |
رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (٩٤)پس پروردگارا! مرا در میان گروه ستمکاران قرار مده» |
وَإِنَّا عَلَىٰ أَنْ نُرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقَادِرُونَ (٩٥)و بیشک ما میتوانیم آنچه را به آنان وعده میدهیم، به تو نشان دهیم. |
ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ ۚ نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَصِفُونَ (٩٦)بدی را به بهترین شیوه دور کن! ما به آنچه وصف میکنند، آگاهتریم. |
وَقُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ (٩٧)و بگو: «پروردگارا! من از وسوسههای شیطانها به تو پناه میبرم. |
وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُونِ (٩٨)و پناه میبرم به تو ای پروردگار! از این که آنان نزد من حاضر شوند.» |
حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ (٩٩)تا زمانی که مرگ به سراغ یکی از آنان آید، میگوید: «پروردگارا! مرا بازگردان! |
لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ ۚ كَلَّا ۚ إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا ۖ وَمِنْ وَرَائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ (١٠٠)شاید در آنچه از خود به جای گذاشتهام، کار نیکی انجام دهم. هرگز!» این سخنی است که میگوید، و در پی آنان برزخی است تا روزی که برانگیخته شوند. |
فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلَا أَنْسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَلَا يَتَسَاءَلُونَ (١٠١)پس آنگاه که در صور دمیده شود، در آن روز، نه میانشان خویشاوندی است، و نه میپرسند. |
فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (١٠٢)پس کسانی که ترازوهای اعمالشان سنگین باشد، آنان همان رستگارانند. |
وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَـٰئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خَالِدُونَ (١٠٣)و کسانی که ترازوهای اعمالشان سبک باشد، آنان کسانی هستند که سرمایهی وجود خود را از دست دادهاند و همیشه در جهنّم میمانند. |
تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيهَا كَالِحُونَ (١٠٤)آتش، صورت آنها را میسوزاند. و آنان در دوزخ، چهرهای عبوس دارند. |
أَلَمْ تَكُنْ آيَاتِي تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ (١٠٥)«آیا آیات من بر شما خوانده نمیشد، پس آنها را دروغ میشمردید؟» |
قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّينَ (١٠٦)میگویند: «پروردگارا! شقاوت ما بر ما چیره شد. و گروهی گمراه بودیم. |
رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِمُونَ (١٠٧)پروردگارا! ما را از دوزخ بیرون آور! اگر بار دیگر بازگشتیم، قطعاً ستمگریم. » |
قَالَ اخْسَئُوا فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ (١٠٨)میفرماید: در آتش دور و گم شوید، و با من سخن مگویید. |
إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ (١٠٩)گروهی از بندگان من میگفتند: «پروردگارا! ایمان آوردیم، پس ما را ببخش و بر ما رحم کن. و تو بهترینِ رحمکنندگانی.» |
فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّىٰ أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي وَكُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ (١١٠)شما آنان را به مسخره گرفتید تا آن که یاد مرا از خاطرتان برد، و شما همواره به آنان میخندیدید. |
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ (١١١)من امروز به خاطر آن که صبر کردند، به آنان پاداش دادم. که ایشانند رستگاران. |
قَالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ (١١٢)از آنان میپرسد: «چقدر در زمین ماندید؟» |
قَالُوا لَبِثْنَا يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَاسْأَلِ الْعَادِّينَ (١١٣)میگویند: «یک روز یا بخشی از یک روز، پس از شمارندگان بپرس!» |
قَالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا ۖ لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (١١٤)میفرماید: اگر آگاهی داشتید، میدانستید که جز اندکی درنگ نکردهاید. |
أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ (١١٥)پس آیا میپندارید که ما شما را بیهوده آفریدهایم؟ و شما به سوی ما بازگردانده نمیشوید؟ |
فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ ۖ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ (١١٦)پس برتر است خداوندی که فرمانروای حقّ است. معبودی جز او نیست، او پروردگار عرش گرانقدر است. |
وَمَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَـٰهًا آخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ ۚ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ (١١٧)و هر کس با خداوند، معبود دیگری را بخواند، هیچ برهانی بر کار خود ندارد. پس قطعاً حساب او نزد پروردگارش خواهد بود. بیگمان کافران رستگار نمیشوند. |
وَقُلْ رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ (١١٨)و بگو: «پروردگارا! بیامرز و رحم کن که تو بهترینِ رحمکنندگانی!» |
سورۀ المؤمنون (118 آیه)
یک دسته را انتخاب کنید: