بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشندهی مهربان. |
تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَىٰ عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا (١)مبارک است آن که قرآن، وسیلهی شناخت حقّ از باطل را بر بندهاش فروفرستاد، تا برای جهانیان مایهی هشدار باشد. |
الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيرًا (٢)خداوندی که فرمانروایی آسمانها و زمین برای اوست، و هیچ فرزندی نگزیده و در فرمانروایی شریکی ندارد. و هر چیزی را آفرید وآن را به شایستگی اندازه نهاد. |
وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً لَا يَخْلُقُونَ شَيْئًا وَهُمْ يُخْلَقُونَ وَلَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَلَا نَفْعًا وَلَا يَمْلِكُونَ مَوْتًا وَلَا حَيَاةً وَلَا نُشُورًا (٣)به جای او معبودانی گرفتند که هیچ چیز نمیآفرینند، و خود آفریده شدهاند. مالک هیچ زیان و سودی برای خود نیستند. و تسلّطی بر مرگ و حیات و برانگیختن ندارند. |
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَـٰذَا إِلَّا إِفْكٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ ۖ فَقَدْ جَاءُوا ظُلْمًا وَزُورًا (٤)و کسانی که کافر شدند، گفتند: «این فقط دروغی بزرگ است که او ساخته است. و گروه دیگری او را بر این کار یاری کردهاند.» پس به راستی مرتکب ستمی سنگین و دروغی بزرگ شدهاند. |
وَقَالُوا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلَىٰ عَلَيْهِ بُكْرَةً وَأَصِيلًا (٥)و گفتند: « افسانههای پیشینیان است که او نوشتن آنها را درخواست کرده است، و آن هر صبح و شام بر او خوانده میشود !» |
قُلْ أَنْزَلَهُ الَّذِي يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ إِنَّهُ كَانَ غَفُورًا رَحِيمًا (٦)بگو: « کسی فروفرستاد که رازهای پوشیده در آسمانها و زمین را میداند. قطعاً او آمرزنده و مهربان است.» |
وَقَالُوا مَالِ هَـٰذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِي فِي الْأَسْوَاقِ ۙ لَوْلَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيرًا (٧)گفتند: «این چه پیامبری است که غذا میخورد، و در بازارها راه میرود؟ چرا فرشتهای به سوی او نازل نشده تا همراه او بیمدهنده باشد؟ |
أَوْ يُلْقَىٰ إِلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ تَكُونُ لَهُ جَنَّةٌ يَأْكُلُ مِنْهَا ۚ وَقَالَ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُورًا (٨)یا بر او گنجی نمیافکنند؟ یا چرا او باغی ندارد تا از آن بخورد؟» و ستمگران گفتند: «شما جز مردی جادو شده را پیروی نمیکنید.» |
انْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوا لَكَ الْأَمْثَالَ فَضَلُّوا فَلَا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًا (٩)بنگر که چگونه برای تو مَثَلها زدند؟ پس گمراه شدند؛ در نتیجه نمیتوانند راهی بیابند. |
تَبَارَكَ الَّذِي إِنْ شَاءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِنْ ذَٰلِكَ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَيَجْعَلْ لَكَ قُصُورًا (١٠)مبارک است خدایی که اگر بخواهد، بهتر از آنچه را آنها توقّع دارند، برای تو قرار میدهد؛ باغهایی که از زیر آن نهرها جریان دارد، و قصرهایی برای تو قرار میدهد. |
بَلْ كَذَّبُوا بِالسَّاعَةِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيرًا (١١)بلکه قیامت را انکار کردهاند. و ما برای منکران قیامت، آتشی فروزان و سوزان آماده کردهایم. |
إِذَا رَأَتْهُمْ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ سَمِعُوا لَهَا تَغَيُّظًا وَزَفِيرًا (١٢)چون از فاصلهی دور آنان را ببیند، خشم و خروشی از آن میشنوند. |
وَإِذَا أُلْقُوا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُقَرَّنِينَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُورًا (١٣)و چون به زنجیر بسته شده، در مکانی تنگ انداخته شوند، آنجاست که ناله میزنند. |
لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُورًا وَاحِدًا وَادْعُوا ثُبُورًا كَثِيرًا (١٤)«امروز یک بار درخواست مرگ نکنید، بلکه بسیار درخواست مرگ کنید.» |
قُلْ أَذَٰلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ۚ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاءً وَمَصِيرًا (١٥)به مردم بگو: «آیا این بهتر است، یا بهشت جاوِدانی که به پرهیزکاران وعده داده شده، و سزا و سرانجام آنان است؟» |
لَهُمْ فِيهَا مَا يَشَاءُونَ خَالِدِينَ ۚ كَانَ عَلَىٰ رَبِّكَ وَعْدًا مَسْئُولًا (١٦)جاودانه هر چه بخواهند، در آنجا دارند. وعدهای است درخواست شده، بر عهدهی پروردگارت. |
وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَقُولُ أَأَنْتُمْ أَضْلَلْتُمْ عِبَادِي هَـٰؤُلَاءِ أَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيلَ (١٧)روزی که خداوند، مشرکان و آنچه را از غیر خدا میپرستیدند، گرد میآورد، پس میفرماید: «آیا شما بندگان مرا گمراه کردید؟ یا خودشان راه را گم کردند؟» |
قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاءَ وَلَـٰكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَآبَاءَهُمْ حَتَّىٰ نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا (١٨)آنها میگویند: تو منزّهی! ما را نرسد که جز تو سرپرستی بگیریم؛ ولی تو اینان و پدرانشان را برخوردار کردی، تا آن که یاد را فراموش کردند، و گروهی هلاک و سر در گم شدند.» |
فَقَدْ كَذَّبُوكُمْ بِمَا تَقُولُونَ فَمَا تَسْتَطِيعُونَ صَرْفًا وَلَا نَصْرًا ۚ وَمَنْ يَظْلِمْ مِنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيرًا (١٩)«پس گفتههای شما را تکذیب کردند. در چارهاندیشی و یاری رساندن توانی ندارید. و هر کس از شما ستم کند ، عذاب بزرگی به او میچشانیم.» |
وَمَا أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَيَمْشُونَ فِي الْأَسْوَاقِ ۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَتَصْبِرُونَ ۗ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيرًا (٢٠)و ما هیچ پیامبری پیش از تو نفرستادیم، مگر آن که آنان غذا میخوردند و در بازارها راه میرفتند. و ما برخی از شما را وسیلهی آزمایش برخی دیگر قرار دادیم، آیا صبر و تحمّل از خود نشان میدهید؟ و پروردگارت همواره بیناست. |
وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَىٰ رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيرًا (٢١)و کسانی که به ملاقات ما امید ندارند، گفتند: «چرا فرشتگان بر ما نازل نمیشوند؟ یا چرا پروردگارمان را نمیبینیم؟» به راستی خود را بزرگ شمردند و سرکشی بزرگی ورزیدند. |
يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلَائِكَةَ لَا بُشْرَىٰ يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ وَيَقُولُونَ حِجْرًا مَحْجُورًا (٢٢)روزی که فرشتگان را میبینند، آن روز برای گناهکاران مژدهای نیست، و میگویند: «ما را امان دهید و دور کنید!» |
وَقَدِمْنَا إِلَىٰ مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَنْثُورًا (٢٣)ما به هر کاری که کردهاند، میپردازیم، و آن را غباری پراکنده میسازیم. |
أَصْحَابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُسْتَقَرًّا وَأَحْسَنُ مَقِيلًا (٢٤)آن روز، اهل بهشت، جایگاهی خوش و آسایشگاهی نیکو دارند. |
وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلَائِكَةُ تَنْزِيلًا (٢٥)و روزی که آسمان با ابرها شکافته میشود، و فرشتگان با فرودی ویژه فرود آیند. |
الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمَـٰنِ ۚ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكَافِرِينَ عَسِيرًا (٢٦)آن روز، فرمانرواییِ حقّ، از آن رحمان است. و روزی است که بر کافران سخت و سنگین است. |
وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَىٰ يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا (٢٧)و روزی که ستمکارِ دو دست خود را به دندان میگزد، و میگوید: «ای کاش همراه با پیامبر راهی به سوی حق برمیگرفتم. |
يَا وَيْلَتَىٰ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا (٢٨)وای بر من! ای کاش آن را به دوستی برنگزیده بودم! |
لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي ۗ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنْسَانِ خَذُولًا (٢٩)بعد از آن که حقّ به سراغ من آمد، مرا از یادآوری گمراه ساخت. و شیطان انسان را بی یار و یاور میذارد.» |
وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَـٰذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا (٣٠)و پیامبر میگوید: «پروردگارا! قوم من این قرآن را رها کردند.» |
وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ هَادِيًا وَنَصِيرًا (٣١)و ما اینگونه برای هر پیامبری، دشمنی از گناهکاران قرار دادیم. و پروردگارت برای راهنمایی و یاری تو بس است. |
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً ۚ كَذَٰلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ ۖ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلًا (٣٢)و کسانی که کفر ورزیدند، گفتند: «چرا قرآن یکجا بر او نازل نشده است؟» اینگونه تا دل تو را به آن استوار کنیم و آن را پیدرپی و به آرامی بر تو خواندیم. |
وَلَا يَأْتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلَّا جِئْنَاكَ بِالْحَقِّ وَأَحْسَنَ تَفْسِيرًا (٣٣)و هیچ مَثَلی برای تو نمیآورند، مگر آن که پاسخِ به حقّ و بهترین بیان را برای تو میآوریم. |
الَّذِينَ يُحْشَرُونَ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ إِلَىٰ جَهَنَّمَ أُولَـٰئِكَ شَرٌّ مَكَانًا وَأَضَلُّ سَبِيلًا (٣٤)کسانی که به رو درافتاده، به سوی جهنّم محشور میشوند، آنان بدترین جای را دارند، و گمراهترینِ مردمند. |
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَا مَعَهُ أَخَاهُ هَارُونَ وَزِيرًا (٣٥)و همانا به موسی کتاب دادیم. و برادرش هارون را همراه او وزیر قرار دادیم. |
فَقُلْنَا اذْهَبَا إِلَى الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَدَمَّرْنَاهُمْ تَدْمِيرًا (٣٦)پس به آن دو گفتیم: «به سوی قومی که آیات ما را تکذیب کردند، بروید.» آنگاه آنان را به سختی قلع و قمع کردیم. |
وَقَوْمَ نُوحٍ لَمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْنَاهُمْ وَجَعَلْنَاهُمْ لِلنَّاسِ آيَةً ۖ وَأَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ عَذَابًا أَلِيمًا (٣٧)و قوم نوح را که پیامبران را تکذیب کردند، غرق نمودیم و آنان را برای مردم عبرت قرار دادیم. و برای ستمکاران عذابی دردناک آماده کردیم. |
وَعَادًا وَثَمُودَ وَأَصْحَابَ الرَّسِّ وَقُرُونًا بَيْنَ ذَٰلِكَ كَثِيرًا (٣٨)و قوم عاد و ثمود، و اصحاب رَسّ، و نسلهای فراوانِ میان آنان را . |
وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْأَمْثَالَ ۖ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيرًا (٣٩)و برای هر یک نمونههایی آوردیم، همه را به سختی نابود کردیم. |
وَلَقَدْ أَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِي أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ ۚ أَفَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَهَا ۚ بَلْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ نُشُورًا (٤٠)بهراستی بر آبادی که بارانِ عذاب بر آن باریده، گذر کردهاند. پس آیا آنجا را ندیدهاند؟ .. بلکه آنان به رستاخیز، امید و ایمانی ندارند. |
وَإِذَا رَأَوْكَ إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَـٰذَا الَّذِي بَعَثَ اللَّهُ رَسُولًا (٤١)و هرگاه تو را ببینند، جز به مسخرهات نگیرند: «آیا این همان کسی است که خداوند او را پیامبر قرار داده است؟ |
إِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ آلِهَتِنَا لَوْلَا أَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَا ۚ وَسَوْفَ يَعْلَمُونَ حِينَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ أَضَلُّ سَبِيلًا (٤٢)اگر ما بر پرستش بتها ایستادگی نمیکردیم، نزدیک بود که ما را از خدایانمان منحرف کند.» آنگاه که عذاب را ببینند، خواهند دانست که چه کسی گمراهتر است! |
أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَـٰهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا (٤٣)آیا کسی که هوای نفس خود را معبود خود قرار داده است، دیدهای؟ آیا تو میتوانی وکیل او باشی؟ |
أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ ۚ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعَامِ ۖ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا (٤٤)آیا گمان میکنی که بیشتر کافران میشنوند، یا میاندیشند؟ آنان همچون چهارپایانند، بلکه گمراهترند! |
أَلَمْ تَرَ إِلَىٰ رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّ وَلَوْ شَاءَ لَجَعَلَهُ سَاكِنًا ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيلًا (٤٥)آیا به پروردگارت نمینگری که چگونه سایه را گسترده است؟ و اگر میخواست، آن را ساکن قرار میداد. سپس خورشید را برای آن راهنما و نمایانگرِ آن قرار دادیم. |
ثُمَّ قَبَضْنَاهُ إِلَيْنَا قَبْضًا يَسِيرًا (٤٦)سپس آن سایه را به سوی خود جمع میکنیم. |
وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِبَاسًا وَالنَّوْمَ سُبَاتًا وَجَعَلَ النَّهَارَ نُشُورًا (٤٧)و او کسی است که شب را برای شما، پوشش، و خواب را، آرامبخش گردانید. و روز را زمان برخاستن شما قرار داد. |
وَهُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ ۚ وَأَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً طَهُورًا (٤٨)و او کسی است که بادها را مژدهای پیشاپیش رحمتش فرستاد. و از آسمان، آبی پاکیزه و پاککننده فروفرستادیم، |
لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَيْتًا وَنُسْقِيَهُ مِمَّا خَلَقْنَا أَنْعَامًا وَأَنَاسِيَّ كَثِيرًا (٤٩)تا با آن سرزمینی مرده را زنده گردانیم، و آن را به آفریدههای خود از چهارپایان و مردمان بسیار بنوشانیم. |
وَلَقَدْ صَرَّفْنَاهُ بَيْنَهُمْ لِيَذَّكَّرُوا فَأَبَىٰ أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُورًا (٥٠)و بیگمان، ما آن را در میانشان به صورتهای گوناگون بیان کردیم، تا شاید به یاد بیفتند. امّا بیشتر مردم جز ناسپاسی نخواستند. |
وَلَوْ شِئْنَا لَبَعَثْنَا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ نَذِيرًا (٥١)و اگر میخواستیم، در هر آبادی، هشداردهندهای برمیانگیختیم. |
فَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَجَاهِدْهُمْ بِهِ جِهَادًا كَبِيرًا (٥٢)پس، از کافران پیروی مکن، و به آن ، با آنان به جهادی بزرگ بپرداز. |
وَهُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هَـٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَهَـٰذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَحِجْرًا مَحْجُورًا (٥٣)و او خدایی است که دو دریا را به هم پیوست؛ این یکی شیرین و گوارا، و آن دیگری شور و تلخ. و میان این دو حایلی قرار داد که همیشه از هم جدا باشند. |
وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَصِهْرًا ۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيرًا (٥٤)و او کسی است که انسان را از آب آفرید و او را نسبی و سببی گردانید . و پروردگار تو همواره تواناست. |
وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْ ۗ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلَىٰ رَبِّهِ ظَهِيرًا (٥٥)و آنان به جای خدا، چیزهایی را میپرستند که نه سودشان میدهد و نه زیانشان میرساند. و کافران همواره در برابر پروردگارشان، پشتیبان یکدیگرند. |
وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا (٥٦)و تو را نفرستادیم، مگر مژدهرسان و بیمدهنده . |
قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شَاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلَىٰ رَبِّهِ سَبِيلًا (٥٧)بگو: «من از شما هیچ مزدی در برابر رسالتم درخواست نمیکنم، مگر کسی بخواهد به سوی پروردگارش راهی در پیش گیرد. » |
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ ۚ وَكَفَىٰ بِهِ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا (٥٨)و بر زندهای که هرگز نمیمیرد، توکّل کن! و به ستایش او تسبیح گوی! همین بس که او به گناهان بندگانش آگاهی دقیق دارد. |
الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ۚ الرَّحْمَـٰنُ فَاسْأَلْ بِهِ خَبِيرًا (٥٩)خدایی که آسمانها و زمین، و آنچه را میان آنهاست، در شش روز آفرید. سپس بر عرش قرار گرفت. اوست رحمان، پس دربارهی او از خبیر آگاه بپرس! |
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمَـٰنِ قَالُوا وَمَا الرَّحْمَـٰنُ أَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُورًا
(٦٠)
و چون به آنان گفته شود: «برای رحمان سجده کنید!» میگویند: رحمان چیست؟ آیا به چیزی که تو فرمانمان میدهی، سجده کنیم؟» بر رمیدگی آنان میافزاید. |
تَبَارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّمَاءِ بُرُوجًا وَجَعَلَ فِيهَا سِرَاجًا وَقَمَرًا مُنِيرًا (٦١)مبارک است کسی که در آسمان بُرجهایی قرار داد و در آن، خورشید و ماه تابانی نهاد. |
وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرَادَ شُكُورًا (٦٢)و اوست که شب و روز را برای هر کس که بخواهد عبرت گیرد، یا بخواهد سپاسگزاری نماید، جانشین یکدیگر قرار داد. |
وَعِبَادُ الرَّحْمَـٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا (٦٣)و بندگان رحمان کسانی هستند که بر زمین، بیتکبّر راه میروند. و هرگاه نادانان، آنان را طرف خِطاب قرار دهند، به آنان بدرود میگویند. |
وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِيَامًا (٦٤)و آنان برای پروردگارشان، در حال سجده و قیام، شبزندهداری میکنند. |
وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ ۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا (٦٥)و آنان میگویند: «پروردگارا! عذاب جهنّم را از ما بازگردان که عذاب آن دامنگیر است. |
إِنَّهَا سَاءَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا (٦٦)بهدرستی که دوزخ، جایگاه و منزلگاه بدی است!» |
وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَٰلِكَ قَوَامًا (٦٧)و آنان که هرگاه انفاق کنند، نه از حد بگذرند، و نه تنگ گیرند و میان این دو، اعتدال دارند. |
وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَـٰهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ ۚ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَٰلِكَ يَلْقَ أَثَامًا (٦٨)و کسانی هستند که با خداوند، معبود دیگری را نمیخوانند، و انسانی را که خداوند حرام کرده است، جز به حقّ نمیکشند، و زنا نمیکنند، و هر کس این را مرتکب شود، عقوبت گناهش را خواهد دید. |
يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا (٦٩)در روز قیامت عذاب او دوچندان میشود. و همیشه به خواری در آن خواهد ماند. |
إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَـٰئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ ۗ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا (٧٠)مگر کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کار شایسته کنند. پس اینانند که خداوند بدیهایشان را به نیکی تبدیل میکند. و خداوند همواره آمرزنده و مهربان است. |
وَمَنْ تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتَابًا (٧١)و هر کس توبه کند و کار شایسته کند، در حقیقت به سوی خدا بازگشتی پسندیده دارد. |
وَالَّذِينَ لَا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا (٧٢)و کسانی هستند که به دروغ گواهی نمیدهند و در مجلس باطل حاضر نمیشوند. و چون بر لغوی عبور کنند، کریمانه بگذرند. |
وَالَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمًّا وَعُمْيَانًا (٧٣)و آنان کسانی هستند که چون آیات پروردگارشان به آنان گوشزد شود، کر و کور، به سجده نمیافتند. . |
وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا (٧٤)و کسانی که میگویند: «پروردگارا! به ما از همسران و فرزندانمان آن ده که مایه روشنی چشمان باشد! و ما را پیشوای پرهیزکاران قرار ده!» |
أُولَـٰئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا (٧٥)به آنان به خاطر صبرشان، غرفه پاداش داده میشود و در آنجا با تحیت و سلامی گرم روبرو خواهند شد. |
خَالِدِينَ فِيهَا ۚ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا (٧٦)در آنجا، جاوِدانه هستند. چه نیکو جایگاه و منزلگاهی است! |
قُلْ مَا يَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّي لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ ۖ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزَامًا (٧٧)بگو: «اگر دعای شما نباشد، پروردگار من برای شما ارزشی قائل نیست. شما حقّ را تکذیب کردهاید، و به زودی کیفر تکذیبتان، دامن شما را خواهد گرفت.» |
سورۀ الفرقان (77 آیه)
یک دسته را انتخاب کنید: