بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشندهی مهربان. |
طسم (١)طا، سین، میم. |
تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ (٢)این است آیات کتاب روشنگر. |
لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ (٣)گویی میخواهی به خاطر آن که مشرکان ایمان نمیآورند، خود را هلاک کنی. |
إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ (٤)اگر بخواهیم، معجزهای از آسمان بر آنان فرود آوریم، تا در برابر آن، گردنهایشان خاضع گردد . |
وَمَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمَـٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ (٥)هیچ تذکر تازهای از خداوند مهربان برایشان نیامد، مگر آن که از آن رویگردان بودند. |
فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ (٦)پس آنان تکذیب کردند، و به زودی اخبار آنچه به مسخره میگرفتند، به آنان خواهد رسید. |
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ (٧)آیا به زمین نگاه نکردند که از هر گیاهی نیکو در آن بسیار رویاندهایم؟ |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (٨)قطعاً در این ، عبرت و نشانهای است؛ ولی بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (٩)و همانا پروردگارت شکستناپذیر و مهربان است. |
وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (١٠)و زمانی که پروردگارت موسی را ندا داد که: «به سوی قوم ستمکار برو! |
قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ (١١)قوم فرعون؛ آیا پروا نمیکنند؟» |
قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ (١٢)گفت: «پروردگارا! میترسم دروغگویم بشمارند، |
وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ (١٣)و سینهام تنگی میکند، و زبانم روان و گویا نیست. پس هارون را رسالت بده . |
وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخَافُ أَنْ يَقْتُلُونِ (١٤)و آنان بر من جرمی است. میترسم مرا بکشند.» |
قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ (١٥)خداوند فرمود: چنین نیست! پس همراه با معجزات ما بروید، که ما با شما و شنونده هستیم. |
فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٦)به سراغ فرعون بروید و بگویید: «ما فرستادهی پروردگار جهانیانیم. |
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ (١٧)بنیاسرائیل را همراه ما بفرست.» |
قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ (١٨)گفت: « آیا ما تو را در کودکی پرورش ندادیم؟ و سالیانی از عمرت را در نزدمان ماندی؟ |
وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنْتَ مِنَ الْكَافِرِينَ (١٩)و با این حال،کارت را کردی، و تو از ناسپاسانی.» |
قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ (٢٠)گفت: «آن را زمانی کردم که بیخبر بودم! |
فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ (٢١)و چون از شما ترسیدم، از نزدتان گریختم. سپس پروردگارم به من حکمت بخشید، و مرا از پیامبران قرار داد. |
وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرَائِيلَ (٢٢)و این که بنیاسرائیل را بندهی خود ساختهای، نعمتی است که منّتش را بر من مینهی؟» |
قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ (٢٣)گفت: «پروردگار جهانیان چیست؟» |
قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ (٢٤)گفت: «پروردگار آسمانها و زمین، و آنچه میان آنهاست، اگر باور دارید.» |
قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ (٢٥)فرعون به اطرافیان خود گفت: «آیا نمیشنوید ؟» |
قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ (٢٦)گفت: «او پروردگار شما، و پروردگار نیاکان شماست.» |
قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ (٢٧)گفت: «قطعاً پیامبرتان که به سوی شما فرستاده شده، سخت دیوانه است!» |
قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ (٢٨)گفت: « پروردگار مشرق و مغرب است، و آنچه میان آن دو است. اگر بیندیشید.» |
قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَـٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ (٢٩)گفت: « اگر معبودی جز من برگزینی، قطعاً تو را از زندانیان قرار خواهم داد.» |
قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُبِينٍ (٣٠)گفت: « اگر نشانهی آشکاری برایت بیاورم؟» |
قَالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (٣١)گفت: «اگر راست میگویی، آن نشانه را بیاور!» |
فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ (٣٢)پس عصای خود را افکند، ناگهان، اژدهایی آشکار شد. |
وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ (٣٣)و دست خود را بیرون آورد، ناگهان آن دست، برای تماشاگران سپید و درخشان نمایان شد. |
قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَـٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ (٣٤)به اشراف اطرافش گفت: «بهراستی این مرد، جادوگری کاردان است. |
يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ (٣٥)او میخواهد با جادویش، شما را از سرزمینتان آواره کند. پس چه نظر میدهید؟» |
قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ (٣٦)گفتند: «کار موسی و برادرش را به تأخیر انداز. و گروهی گردآورنده را به شهرها بفرست. |
يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ (٣٧)تا هر جادوگر ماهری را نزد تو بیاورند.» |
فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ (٣٨)پس جادوگران در موعدِ روزی معلوم، گردآوری شدند. |
وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَ (٣٩)و به مردم گفته شد: «آیا شما نیز جمع میشوید؟ |
لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ (٤٠)به این امید که اگر جادوگران پیروز شدند، از آنان پیروی کنیم.» |
فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ (٤١)پس همین که جادوگران آمدند، به او گفتند: «آیا اگر ما پیروز شویم، پاداشی داریم؟» |
قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ (٤٢)گفت: «آری! در این صورت ، شما از مقرّبان خواهید بود.» |
قَالَ لَهُمْ مُوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنْتُمْ مُلْقُونَ (٤٣)موسی به آنان گفت: «بیفکنید آنچه را میخواهید بیفکنید!» |
فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ (٤٤)پس ریسمانها و چوبدستهای خود را افکندند و گفتند: «به عزّت فرعون سوگند، که قطعاً ما پیروزیم.» |
فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ (٤٥)سپس موسی عصایش را افکند. ناگهان هر چه را به نیرنگ ساخته بودند، بلعید. |
فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ (٤٦)آنگاه جادوگران بیاختیار به سجده درافتادند. |
قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ (٤٧)گفتند: «ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم. |
رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ (٤٨)پروردگار موسی و هارون.» |
قَالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ (٤٩)فرعون گفت: «آیا پیش از آنکه به شما اجازه دهم، به او ایمان آوردید؟! بیگمان او سردستهی شماست که به شما جادو آموخته است. پس به زودی کیفر خود را خواهید دانست. حتماً دستها و پاهای شما را یکی از راست و یکی از چپ میبرم، و همگیِ شما را به دار خواهم آویخت.» |
قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ (٥٠)ساحران گفتند: «باکی نیست! ما به سوی پروردگار خود بازمیگردیم. |
إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ (٥١)ما امید داریم که پروردگارمان خطاهای ما را ببخشد، چرا که ما نخستینِ مؤمنانیم.» |
وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ (٥٢)و به موسی وحی کردیم که: «بندگان مرا شبانه کوچ ده، زیرا شما تعقیب خواهید شد.» |
فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ (٥٣)پس فرعون گردآورندگان را به شهرها فرستاد. |
إِنَّ هَـٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ (٥٤)«اینها گروهی اندکند. |
وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ (٥٥)که ما را به خشم آوردهاند. |
وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ (٥٦)ما همگی آمادهی دفاع هستیم.» |
فَأَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ (٥٧)پس آنان را ، از باغها و چشمهها بیرون کردیم، |
وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ (٥٨)و گنجها، و جایگاه نیکو. |
كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ (٥٩)چنین بود که بنیاسرائیل را وارث آنها قرار دهیم. |
فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ (٦٠)پس هنگام طلوع خورشید، به تعقیب آنان برخاستند. |
فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ (٦١)پس زمانی كه دو گروه، یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «آنان به ما دست خواهند یافت.» |
قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ (٦٢)گفت: «چنین نیست! قطعاً پروردگارم با من است و مرا هدایت خواهد كرد.» |
فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ (٦٣)پس به موسی وحی كردیم كه: «عصایت را به دریا بزن!» پس شكافت، و هر پارهای چون كوهی بزرگ شد. |
وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ (٦٤)آنگاه گروه دیگر را به آنجا نزدیک كردیم. |
وَأَنْجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ أَجْمَعِينَ (٦٥)و موسی و هر كه را با او بود، همگی را رهایی بخشیدیم. |
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ (٦٦)سپس گروه دیگر را غرق ساختیم. |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (٦٧)البتّه در این ماجرا، نشانهی روشنی است. و بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (٦٨)و همانا پروردگارت شكستناپذیر و مهربان است. |
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ (٦٩)سرگذشت ابراهیم را بر مردم بخوان! |
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ (٧٠)آنگاه كه به پدرش و قومش گفت: «شما چه میپرستید؟» |
قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ (٧١)گفتند: «بتهایی را میپرستیم و در كنارشان به پرستش ماندگاریم.» |
قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ (٧٢)گفت: «آیا هرگاه آنها را میخوانید، سخن شما رامیشنوند؟ |
أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ (٧٣)یا به شما سود و زیانی میرسانند؟» |
قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ (٧٤)گفتند: « بلكه پدرانمان را یافتهایم كه اینگونه میكردند!» |
قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ (٧٥)گفت: «آیا نظر كردهاید در آنچه میپرستید؟ |
أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ (٧٦)شما و پدران پیشین شما؟ |
فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ (٧٧)البتّه این بتها دشمن منند، مگر پروردگار جهانیان . |
الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ (٧٨)همان كه مرا آفرید، پس او راهنماییم میكند. |
وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ (٧٩)او كه به من میخورانَد و مینوشانَد. |
وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ (٨٠)و هرگاه بیمار شوم، او مرا شفا میبخشد. |
وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ (٨١)و او كسی است كه مرا میمیراند، سپس زندهام میكند. |
وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ (٨٢)و او كسی است كه امید دارم روز جزا، خطاهای مرا ببخشد. |
رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ (٨٣)پروردگارا! به من حكمت مرحمت فرما! و مرا به صالحان ملحق كن! |
وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ (٨٤)و برای من در میان آیندگان، نام نیکو، بر جای بگذار! |
وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ (٨٥)و مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار ده! |
وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ (٨٦)و از پدرم، درگذر، که او از گمراهان است. |
وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ (٨٧)و مرا روزی که همه برانگیخته میشوند، خوار مگردان! |
يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ (٨٨)روزی که مال و فرزندان سودی ندارند، |
إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ (٨٩)مگر کسی که با روح و قلب پاک، به سوی خدا آید.» |
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ (٩٠)و بهشت برای پرهیزکاران نزدیک گردد. |
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ (٩١)و آتشِ برافروخته برای گمراهان آشکار شود. |
وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ (٩٢)و به آنان گفته شود: «کجاست آنچه میپرستیدید، |
مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ (٩٣)به جای خدا؟ آیا یاریتان میکنند؟ یا میتوانند از خود دفاع کنند؟» |
فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ (٩٤)پس همهی معبودان و عابدان گمراه، به دوزخ سرنگون شوند. |
وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ (٩٥)و لشکریان ابلیس نیز همگی . |
قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ (٩٦)و آنان در دوزخ در حالی که با هم مشاجره میکنند، میگویند: |
تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ (٩٧)«به خدا سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم. |
إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ (٩٨)چون شما را با پروردگار جهانیان برابر میدانستیم. |
وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ (٩٩)و جز تبهکاران، ما را گمراه نکردند. |
فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعِينَ (١٠٠)در نتیجه شَفاعتگرانی نداریم، |
وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ (١٠١)و حتّی یک دوست صمیمی نداریم. |
فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (١٠٢)پس اگر برای ما بازگشتی بود، از مؤمنان میشدیم.» |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٠٣)بهراستی که در این درس عبرت و نشانهای است، و بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٠٤)و همانا پروردگارت شکستناپذیر و مهربان است. |
كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ (١٠٥)قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند. |
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ (١٠٦)زمانی که برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا پروا نمیکنید؟ |
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (١٠٧)من برای شما پیامبری امین هستم. |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١٠٨)پس، از خداوند پروا، و از من اطاعت کنید. |
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٠٩)و من برای این ، هیچ مزدی از شما درخواست نمیکنم، پاداش من تنها بر پروردگار جهانیان است! |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١١٠)پس، از خداوند پروا و از من اطاعت کنید.» |
قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ (١١١)آنان گفتند: «آیا ما به تو ایمان بیاوریم، در حالی که فرومایگان از تو پیروی کردهاند؟» |
قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (١١٢)گفت: من به عملكَرد گذشتهی آنان، آگاهی ندارم. |
إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ (١١٣)حساب آنان تنها با پروردگار من است، اگر شما بفهمید! |
وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ (١١٤)و من مؤمنان را از خود نمیرانم. |
إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ (١١٥)من تنها هشداردهندهای روشنگرم!» |
قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ (١١٦)گفتند: «ای نوح! اگر دست برنداری، قطعاً سنگسار خواهی شد.» |
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ (١١٧)گفت: «پروردگارا! همانا قوم من، مرا تكذیب كردند. |
فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (١١٨)پس میان من و آنان راه روشنی بگشا! و مرا و هر كس را كه با من است، نجات بده!» |
فَأَنْجَيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ (١١٩)پس ما نوح و هر كس را كه در آن كشتیِ گرانبار، با او بود، نجات دادیم. |
ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ (١٢٠)سپس باقیماندگان را غرق كردیم. |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٢١)البتّه در این ، نشانهی بزرگی است؛ و بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٢٢)و همانا پروردگارت شكستناپذیر و مهربان است. |
كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ (١٢٣)قوم عاد پیامبران را تكذیب كردند. |
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ (١٢٤)آنگاه كه برادرشان هود، به آنان گفت: «آیا پروا نمیكنید؟ |
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (١٢٥)من برای شما پیامبری امین هستم. |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١٢٦)پس، از خداوند پروا و از من اطاعت كنید. |
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٢٧)و من برای این ، هیچ مزدی از شما درخواست نمیكنم، پاداش من تنها بر پروردگار جهانیان است! |
أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ (١٢٨)آیا از سر هوا و هوس، بر هر بلندی، برجی برافراشته میسازید؟ |
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ (١٢٩)و كاخهای استوار میگیرید، به امید آنكه جاوِدانه بمانید؟ |
وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ (١٣٠)و هرگاه كسی را كیفر میدهید، همچون زورگویان كیفر میدهید؟ |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١٣١)پس، از خداوند پروا و از من اطاعت كنید. |
وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَ (١٣٢)و از كسی كه شما را به وسیله آنچه میدانید، یاوری كرد، پروا كنید. |
أَمَدَّكُمْ بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ (١٣٣)با چارپایان و فرزندان، به شما یاری داده است، |
وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ (١٣٤)و باغها و چشمهساران. |
إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ (١٣٥)من از عذاب روزی بزرگ بر شما بیمناكم.» |
قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ (١٣٦)گفتند: «برای ما یكسان است كه ما را اندرز دهی، یا اندرز ندهی. |
إِنْ هَـٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ (١٣٧)این، جز شیوهی پیشینیان نیست. |
وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (١٣٨)و ما عذاب نخواهیم شد.» |
فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٣٩)پس هود را تکذیب کردند. آنگاه ما آنان را نابود کردیم. البتّه در این ، بیشک نشانهی بزرگی است، و بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٤٠)و همانا پروردگارت شکستناپذیر و مهربان است. |
كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ (١٤١)قوم ثمود پیامبران را تکذیب کردند. |
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ (١٤٢)آنگاه که برادرشان صالح به آنان گفت: «آیا پروا نمیکنید؟ |
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (١٤٣)من برای شما پیامبری امین هستم. |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١٤٤)پس، از خداوند پروا و از من اطاعت کنید. |
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٤٥)و من برای این ، هیچ مزدی از شما درخواست نمیکنم، پاداش من تنها بر پروردگار جهانیان است! |
أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ (١٤٦)آیا در آنچه در این دنیا دارید، با ایمِنی، رها خواهید شد؟ |
فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ (١٤٧)در باغها و چشمهها؟ |
وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ (١٤٨)و کشتزارها و نخلهایی که شکوفهاش لطیف و بر هم نشسته است. |
وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ (١٤٩)و شما از کوهها، خانههایی برای خوشگذرانی میتراشید. |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١٥٠)پس، از خداوند پروا و از من اطاعت کنید. |
وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ (١٥١)و از فرمان اسرافکاران پیروی نکنید، |
الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ (١٥٢)آنان که در زمین فساد میکنند و اهل اصلاح نیستند.» |
قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ (١٥٣)گفتند: «بیتردید تو جادو شدهای! |
مَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (١٥٤)تو نیز بشری همچون مایی. اگر راست میگویی، نشانه ای بیاور!» |
قَالَ هَـٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ (١٥٥)گفت: «این ماده شتری است! سهمی از آب ، برای اوست. و برای شما روز دیگری معین شده است. |
وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ (١٥٦)و به آن آسیبی نرسانید که عذاب روز سهمگین، شما را فرامیگیرد.» |
فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ (١٥٧)پس ناقه را پِی کردند ، سپس پشیمان شدند. |
فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٥٨)پس آنان را عذاب فراگرفت. همانا در این نشانه و درس عبرتی است. و بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٥٩)و همانا پروردگارت شکستناپذیر و مهربان است. |
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ (١٦٠)قوم لوط پیامبران را تکذیب کردند. |
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ (١٦١)هنگامی که برادرشان لوط، به آنان گفت: «آیا پروا نمیکنید؟ |
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (١٦٢)من برای شما پیامبری امین هستم. |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١٦٣)پس، از خداوند پروا و از من اطاعت کنید. |
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٦٤)و من برای این ، هیچ مزدی از شما درخواست نمیکنم، پاداش من تنها بر پروردگار جهانیان است! |
أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ (١٦٥)آیا از میان مردم جهان، شما به سراغ مردها میروید ؟ |
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ (١٦٦)و همسرانتان را که پروردگارتان برای شما آفریده، رها میکنید؟ بلکه شما مردمی تجاوزکارید.» |
قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ (١٦٧)گفتند: «ای لوط! اگر دست برنداری، قطعاً بیرون رانده میشوی.» |
قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ (١٦٨)گفت: «من دشمن سرسخت کردار شما هستم. |
رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ (١٦٩)پروردگارا! من و کسان مرا از آنچه میکنند، رهایی بخش!» |
فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ (١٧٠)پس او و تمام خاندانش را نجات دادیم، |
إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ (١٧١)مگر پیرزنی که در میان بازماندگان، بود. |
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ (١٧٢)سپس، دیگران را ریشهکن کردیم. |
وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ (١٧٣)و بر سر آنان بارانی فروفرستادیم. پس چه بد است باران هشدار دادهشدگان! |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٧٤)البتّه در این نشانهای است. و بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٧٥)و همانا پروردگارت شکستناپذیر و مهربان است. |
كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ (١٧٦)مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند. |
إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ (١٧٧)زمانی که شعیب به آنان گفت: «آیا پروا نمیکنید؟ |
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ (١٧٨)من برای شما پیامبری امین هستم. |
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ (١٧٩)پس، از خداوند پروا و از من اطاعت کنید. |
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٨٠)و من برای این ، هیچ مزدی از شما درخواست نمیکنم، پاداش من تنها بر پروردگار جهانیان است! |
أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ (١٨١)حقّ پیمانه را ادا کنید. و از کمفروشان نباشید. |
وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ (١٨٢)و با ترازویِ درست بسنجید. |
وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ (١٨٣)و از اجناس مردم، نکاهید. و در زمین به فساد و تبهکاری نکوشید. |
وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ (١٨٤)و از خدایی که شما و اقوام پیشین را آفریده، پروا کنید.» |
قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ (١٨٥)گفتند: «بیتردید تو جادو شدهای! |
وَمَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَإِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ (١٨٦)تو نیز بشری همچون مایی. و ما تو را از دروغگویان میپنداریم. |
فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (١٨٧)پس اگر تو از راستگویانی، پارههایی از آسمان را بر سر ما بیفکن!» |
قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ (١٨٨)گفت: «پروردگار من به آنچه میکنید، آگاهتر است.» |
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ (١٨٩)پس شعیب را تکذیب کردند. و عذابِ روزِ سایبان آنان را فراگرفت. آن، عذابِ روز بزرگ و هولناکی بود. |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٩٠)بیشک در این نشانهای است، و بیشترشان مؤمن نبودند. |
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٩١)و همانا پروردگارت شکستناپذیر و مهربان است. |
وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ (١٩٢)و البتّه این فرستاده پروردگار جهانیان است. |
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ (١٩٣)فرشتهی امین الهی آن را فرود آورده است، |
عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ (١٩٤)بر دل تو، تا از هشداردهندگان باشی. |
بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ (١٩٥)به زبان عربی روشن |
وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ (١٩٦)و آن در کتابهای پیشین آمده است. |
أَوَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ (١٩٧)آیا این که دانشمندان بنیاسرائیل از آن اطلاع دارند، برای مشرکان نشانهای نیست؟! |
وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ (١٩٨)اگر ما قرآن را بر بعضی غیرعربها نازل میکردیم. |
فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ مَا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ (١٩٩)پس او، آن را برایشان میخواند، به آن ایمان نمیآوردند. |
كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ (٢٠٠)ما اینگونه قرآن را در دلهای گناهکاران عبور دادیم، |
لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ (٢٠١)ایمان نمیآورند، مگر آنکه عذاب دردناک را مشاهده کنند. |
فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ (٢٠٢)که ناگهان و در حالی که آگاه نباشند، به سراغشان آید. |
فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ (٢٠٣)پس میگویند: «آیا به ما مهلتی داده خواهد شد؟» |
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ (٢٠٤)آیا عذاب ما را به شتاب میجویند؟ |
أَفَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ (٢٠٥)آیا دیدی که اگر سالها هم آنان را برخوردار کنیم، |
ثُمَّ جَاءَهُمْ مَا كَانُوا يُوعَدُونَ (٢٠٦)آنگاه عذاب موعود، به آنها خواهد رسید. |
مَا أَغْنَىٰ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يُمَتَّعُونَ (٢٠٧)آنچه از آن برخوردار بودند، در دفع عذاب به کارشان نیاید. |
وَمَا أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَ (٢٠٨)و ما هیچ دیاری را نابود نکردیم، مگر آن که بیمدهندگانی داشتند. |
ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ (٢٠٩)تا مایهی پند و عبرت باشد، و ما هرگز ستمکار نبودهایم . |
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ (٢١٠)و قرآن را شیطانها و جنیان فرونفرستادهاند. |
وَمَا يَنْبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ (٢١١)و سزاوار آنان نیست. و توان این کار را نیز ندارند. |
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ (٢١٢)بیشک آنها از شنیدن برکنارند. |
فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَـٰهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ (٢١٣)پس با خدا معبود دیگری را نخوان، که از عذابشدگان خواهی بود. |
وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ (٢١٤)و خویشان نزدیکت را هشدار ده! |
وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (٢١٥)و برای مؤمنانی که از تو پیروی کردهاند، بال خود را بگستر! |
فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ (٢١٦)پس اگر سرپیچی کردند، بگو: «من قطعاً از آنچه انجام میدهید، بیزارم!» |
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ (٢١٧)و بر شکستناپذیر و مهربان توکل کن. |
الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ (٢١٨)خدایی که چون برمیخیزی، تو را میبیند. |
وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ (٢١٩)و گردش و حرکت تو را در میان سجدهکنندگان . |
إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (٢٢٠)زیرا که اوست شنوا و دانا. |
هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ (٢٢١)آیا به شما خبر دهم که شیطانها بر چه کسی فرود میآیند؟ |
تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ (٢٢٢)بر هر دروغساز گنهپیشهای فرود میآیند. |
يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ (٢٢٣)به سخنان گوش فرامیدهند، و بیشترشان دروغگویند. |
وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ (٢٢٤)از شاعران، گمراهان پیروی میکنند. |
أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ (٢٢٥)آیا ندیدی که آنان در هر وادی سرگشتهاند؟ |
وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ (٢٢٦)و مطالبی میگویند که به آن عمل نمیکنند؟ |
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ (٢٢٧)مگر آن شاعرانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته کردهاند و خدا را بسیار یاد کردند، و پس از آن که مورد ستم قرار گرفتند، به دفاع از خویش برخاستند. و کسانی که ستم کردهاند، به زودی خواهند دانست که به کدام بازگشتگاه بازخواهند گشت! |
سورۀ الشعراء (227 آیه)
یک دسته را انتخاب کنید: