بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشندهی مهربان. |
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ ۚ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ (١)ستایش مخصوص خدایی است که آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، از آنِ اوست. و در آخرت حمد و ستایش تنها برای اوست. و اوست حکیمِ آگاه. |
يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا ۚ وَهُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ (٢)آنچه در زمین فرومیرود و آنچه از آن خارج میشود و آنچه از آسمان نازل میشود و آنچه در آن بالا میرود، میداند. و اوست مهربانِ آمرزنده. |
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَأْتِينَا السَّاعَةُ ۖ قُلْ بَلَىٰ وَرَبِّي لَتَأْتِيَنَّكُمْ عَالِمِ الْغَيْبِ ۖ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَلَا أَصْغَرُ مِنْ ذَٰلِكَ وَلَا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُبِينٍ (٣)و کسانی که کافر شدند، گفتند: «قیامت برای ما نخواهد آمد.» بگو: «چرا، به پروردگارم که آگاه از غیب و نهان است سوگند، که به سراغ شما خواهد آمد. در آسمانها و زمین، به میزان ذرّهای از خدا پوشیده نیست، نه کوچکتر از آن و نه بزرگتر از آن، جز آن که در کتاب روشنِ است. |
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ ۚ أُولَـٰئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ (٤)تا کسانی را که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند، پاداش دهد. آنانند که آمرزش و روزی نیکویی خواهند داشت.» |
وَالَّذِينَ سَعَوْا فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُولَـٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ (٥)و کسانی که در آیات ما تلاش کردند که ما را درمانده کنند، آنانند که عذابی از کیفری دردناک خواهند داشت. |
وَيَرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَيَهْدِي إِلَىٰ صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ (٦)و کسانی که به آنان علم داده شده، میبینند که آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده، حقّ است و به راه شکستناپذیر و ستوده هدایت میکند. |
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَىٰ رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ (٧)و کسانی که کفر ورزیدند، گفتند: « آیا شما را به مردی راهنمایی کنیم که به شما خبر میدهد؟ که هرگاه کاملاً متلاشی شدید، درآفرینش تازهای خواهید شد. |
أَفْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَمْ بِهِ جِنَّةٌ ۗ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ (٨)آیا او بر خدا دروغی بسته؟ یا جنونی در اوست؟» بلکه کسانی که به آخرت ایمان ندارند، در عذاب و گمراهی دوری هستند. |
أَفَلَمْ يَرَوْا إِلَىٰ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ ۚ إِنْ نَشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ (٩)آیا به آنچه از آسمان و زمین، پیشرو و پشتسر آنهاست، نگاه نکردند؟ اگر بخواهیم، آنان را در زمین فرومیبریم، یا قطعههایی از آسمان را بر سرشان فرود میآوریم. همانا در این ، برای هر بنده توبهکاری عبرت و نشانهای است. |
وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلًا ۖ يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ ۖ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ (١٠)و بهراستی داود را از جانب خود فضیلتی دادیم «ای کوهها! و پرندگان! با او همنوا شوید!» و آهن را برای او نرم کردیم. |
أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ ۖ وَاعْمَلُوا صَالِحًا ۖ إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (١١)« زرههای کامل و فراخ بساز! و حلقهها را متناسب و هماهنگ اندازهگیری کن! و کار شایسته کنید. من به آنچه میکنید، بینا هستم.» |
وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَرَوَاحُهَا شَهْرٌ ۖ وَأَسَلْنَا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ ۖ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ ۖ وَمَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيرِ (١٢)و برای سلیمان باد را که صبحگاهان مسیر یک ماه را میپیمود، و عصرگاهان مسیر یک ماه را. و برای او چشمهی مس را روان ساختیم. و گروهی از جنّ پیش روی او به اذن پروردگارش کار میکردند. و هر یک از آنان که از فرمان ما سرپیچی میکرد، او را از عذاب فروزان میچشاندیم. |
يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ ۚ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا ۚ وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ (١٣)جنّیان، هر چه را سلیمان میخواست، برایش میساختند: از محرابها و تندیسها، و ظروف بزرگ مانند حوضچهها و دیگهای ثابت. «ای خاندان داود! شکر به جای آورید.» امّا اندکی از بندگان من سپاسگزارند. |
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَىٰ مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ ۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ (١٤)پس چون مرگ را بر سلیمان مقّرر داشتیم، کسی آنان را از مرگ او آگاه نساخت، مگر جنبندهی زمین، که عصایش را میخورد. پس چون سلیمان به زمین افتاد، جنّیان دریافتند که اگر غیب میدانستند، در آن عذاب خوارکننده نمیماندند. |
لَقَدْ كَانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ ۖ جَنَّتَانِ عَنْ يَمِينٍ وَشِمَالٍ ۖ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوا لَهُ ۚ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ (١٥)برای قوم سَبَأ در محل سکونتشان نشانهای بود: دو باغ از راست و چپ. «از روزی پروردگارتان بخورید و برای او شکرگزار باشید. شهری پاک و پروردگاری آمرزنده.» |
فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنَاهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ (١٦)پس رویگرداندند. و ما بر آنان سیل عَرِم را فرستادیم و دو باغستان آنان را به دو باغ که میوههای تلخ و شوره گز و اندکی از درخت سدر داشت، تبدیل کردیم. |
ذَٰلِكَ جَزَيْنَاهُمْ بِمَا كَفَرُوا ۖ وَهَلْ نُجَازِي إِلَّا الْكَفُورَ (١٧)آن را به سزای آن که کافر شدند و ناسپاسی کردند، به آنان دادیم. و آیا جز ناسپاس را کیفر میدهیم؟ |
وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا قُرًى ظَاهِرَةً وَقَدَّرْنَا فِيهَا السَّيْرَ ۖ سِيرُوا فِيهَا لَيَالِيَ وَأَيَّامًا آمِنِينَ (١٨)و میان مردم سبأ و مناطقی که در آن برکت قرار داده بودیم، آبادیهایی آشکار بود، و سفر در میان قریهها را متناسب و به اندازه مقرّر کرده بودیم. «در این مناطق، شبها و روزها با ایمِنی سفر کنید.» |
فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِيثَ وَمَزَّقْنَاهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ (١٩)پس گفتند: «پروردگارا! میان سفرهای ما فاصله بیانداز!» و بر خویشتن ستم کردند. پس ما آنان را داستانهایی قرار دادیم. و آنان را به کلّی پراکنده و متلاشی کردیم. در این نشانههایی برای هر شکیبای سپاسگزاری است. |
وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (٢٠)و البتّه ابلیس گمان خود را بر آنان تحقّق یافته دید، پس جز گروه اندکی از مؤمنان، همگی از او پیروی کردند. |
وَمَا كَانَ لَهُ عَلَيْهِمْ مِنْ سُلْطَانٍ إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يُؤْمِنُ بِالْآخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِي شَكٍّ ۗ وَرَبُّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ (٢١)و ابلیس هیچگونه تسلّط و غلبهای بر آنان نداشت. تا کسی را که به آخرت ایمان دارد از کسی که نسبت به آخرت در تردید است، معلوم کنیم. و پروردگارت بر همه چیز نگهبان است. |
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيهِمَا مِنْ شِرْكٍ وَمَا لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ (٢٢)بگو: «کسانی را که به جای خدا پنداشتهاید، بخوانید. آنان به میزان ذرّهای مالک چیزی در آسمان و زمین نیستند. و شریکها در زمین و آسمان هیچگونه مشارکتی ندارند. و از میان آنها هیچ پشتیبانی برای خداوند نیست.» |
وَلَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ ۚ حَتَّىٰ إِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ ۖ قَالُوا الْحَقَّ ۖ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ (٢٣)و شفاعت نزد خداوند، جز برای کسانی که خداوند اجازه دهد، سودی ندارد. تا چون هراس از دلهای آنان برطرف شود، از آنان میپرسند: «پروردگارتان چه گفت؟» پاسخ میدهند: «حقّ گفت. و او بلندمرتبه و بزرگ است.» |
قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ قُلِ اللَّهُ ۖ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَىٰ هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ (٢٤)« بگو: «کیست که از آسمانها و زمین به شما روزی میدهد؟» بگو: «خدا! و البتّه ما یا شما بر هدایت یا در گمراهی آشکار هستیم.» |
قُلْ لَا تُسْأَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنَا وَلَا نُسْأَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ (٢٥)بگو: « از آنچه ما مرتکب شدهایم، بازخواست نخواهید شد. و ما از آنچه شما میکنید، بازخواست نخواهیم شد.» |
قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ (٢٦)بگو: «پروردگارمان، ما و شما را گرد میآورد، سپس بین ما و شما به حقّ داوری خواهد کرد. و اوست داور دانا.» |
قُلْ أَرُونِيَ الَّذِينَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَكَاءَ ۖ كَلَّا ۚ بَلْ هُوَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (٢٧)بگو: «کسانی را که به عنوان شریک به خداوند ملحق کردهاید، به من نشان دهید. هرگز! بلکه فقط اوست خدای نفوذناپذیر حکیم.» |
وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ (٢٨)و ما تو را نفرستادیم مگر برای این که مردم را بازداری، مژدهدهنده و بیمدهنده . ولی بیشتر مردم نمیدانند. |
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ (٢٩)و آنان میگویند: «اگر راست میگویید، این وعده کِی فرامیرسد؟» |
قُلْ لَكُمْ مِيعَادُ يَوْمٍ لَا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُونَ (٣٠)بگو: «وعدهی شما روزی است که نه ساعتی از آن تأخیر میکنید و نه پیش میافتید.» |
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ نُؤْمِنَ بِهَـٰذَا الْقُرْآنِ وَلَا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ ۗ وَلَوْ تَرَىٰ إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْلَا أَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ (٣١)و کسانی که کافر شدند، گفتند: «ما هرگز نه به این قرآن، و نه به آن که پیش از آن بوده است، ایمان نخواهیم آورد.» اگر ببینی وقتی که ستمگران در پیشگاه پروردگارشان بازداشت شدهاند، در حالی که با یکدیگر جدال و گفتگو میکنند ، کسانی که ضعیف نگاه داشته شدهاند، به مستکبران میگویند: «اگر شما نبودید، حتماً ما مؤمن بودیم.» |
قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا أَنَحْنُ صَدَدْنَاكُمْ عَنِ الْهُدَىٰ بَعْدَ إِذْ جَاءَكُمْ ۖ بَلْ كُنْتُمْ مُجْرِمِينَ (٣٢)مستکبران به زیردستان میگویند: «آیا ما شما را از هدایتی که به سراغتان آمد، بازداشتیم؟ بلکه شما خود گناهکار بودید.» |
وَقَالَ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا بَلْ مَكْرُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ إِذْ تَأْمُرُونَنَا أَنْ نَكْفُرَ بِاللَّهِ وَنَجْعَلَ لَهُ أَنْدَادًا ۚ وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ وَجَعَلْنَا الْأَغْلَالَ فِي أَعْنَاقِ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (٣٣)و زیردستان به مستکبران میگویند: «بلکه نیرنگ شب و روز ، آنگاه که ما را فرمان میدادید به خدا کفر ورزیم و برای او همتایانی قرار دهیم.» و همین که عذاب را ببینند، پشیمانی خود را پنهان میکنند و ما بر گردن کسانی که کفر ورزیدند، غلها مینهیم. آیا جز آنچه میکردند، کیفر میشوند؟ |
وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ (٣٤)و ما در هیچ دیاری هشدار دهندهای نفرستادیم، مگر آن که افراد خوشگذران آن گفتند: «ما به آنچه شما را به آن فرستادهاند، کافریم.» |
وَقَالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوَالًا وَأَوْلَادًا وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (٣٥)و گفتند: «دارایی و فرزندان ما بیشتر است و ما عذاب نمیشویم.» |
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ (٣٦)بگو: «پروردگار من برای هر که بخواهد، روزی را گشایش میدهد، یا تنگ میگرداند؛ ولی بیشتر مردم نمیدانند.» |
وَمَا أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنَا زُلْفَىٰ إِلَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُولَـٰئِكَ لَهُمْ جَزَاءُ الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ (٣٧)و اموال و فرزندانتان آنگونه نیست که شما را به پیشگاه ما نزدیک گرداند، مگر کسانی که ایمان آوردهاند و کار شایسته کردهاند. پس آنانند که دو برابر آنچه کردند، پاداش دارند و آنانند که در غرفهها و طبقات آسودهخاطرند. |
وَالَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُولَـٰئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ (٣٨)و کسانی که در آیات ما میکوشند تا درمانده کنند، آنانند که در عذاب احضار میشوند. |
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَهُ ۚ وَمَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ ۖ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ (٣٩)بگو: «بیشک، پروردگارم برای هر کس از بندگانش که بخواهد، روزی را گشایش میدهد و یا برای او تنگ میگرداند و هر چه را انفاق کنید، او جایگزین میکند و او بهترینِ روزیدهندگان است.» |
وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلَائِكَةِ أَهَـٰؤُلَاءِ إِيَّاكُمْ كَانُوا يَعْبُدُونَ (٤٠)و روزی که خداوند همه را محشور میکند، سپس به فرشتگان میگوید: «آیا اینها شما را میپرستیدند؟» |
قَالُوا سُبْحَانَكَ أَنْتَ وَلِيُّنَا مِنْ دُونِهِمْ ۖ بَلْ كَانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ ۖ أَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ (٤١)فرشتگان میگویند: «خدایا! تو منزّهی! تو سرپرست مایی، نه آنها! بلکه آنان جنّیان را میپرستیدند، بیشترشان به آنان ایمان داشتند.» |
فَالْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا وَنَقُولُ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّتِي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ (٤٢)پس امروز برای یکدیگر مالک سود و زیانی نیستید. و به کسانی که ستم کردند، میگوییم: «بچشید عذاب آتشی را که آن را دروغ میشمردید!» |
وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَـٰذَا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَقَالُوا مَا هَـٰذَا إِلَّا إِفْكٌ مُفْتَرًى ۚ وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ إِنْ هَـٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ (٤٣)و هرگاه آیات روشن ما بر آنان خوانده شود، میگویند: «جز این نیست که این مرد میخواهد شما را از آنچه پدرانتان میپرستیدند، بازدارد.» و میگویند: «این جز دروغی بافته شده نیست.» و کسانی که کفر ورزیدند، همین که حقّ به سراغشان آمد، گفتند: این، جز جادویی آشکار نیست.» |
وَمَا آتَيْنَاهُمْ مِنْ كُتُبٍ يَدْرُسُونَهَا ۖ وَمَا أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَذِيرٍ (٤٤)و ما کتابی به آنان ندادهایم که آن را بخوانند و بیاموزند. . و ما پیش از تو بیمدهندهای به سوی آنان نفرستادهایم. |
وَكَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَمَا بَلَغُوا مِعْشَارَ مَا آتَيْنَاهُمْ فَكَذَّبُوا رُسُلِي ۖ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ (٤٥)و کسانی که پیش از آنان بودند، تکذیب کردند، در حالی که به یک دهم آنچه به گذشتگان داده بودیم، نرسیدهاند. آنان پیامبران مرا تکذیب کردند، پس کیفر من چگونه بود؟ |
قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ ۖ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَادَىٰ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ۚ مَا بِصَاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ (٤٦)بگو: «شما را تنها به یک چیز اندرز میدهم: دوتا دوتا یا به تنهایی برای خدا قیام کنید. سپس بیندیشید، که این همنشینتان هیچگونه جنونی ندارد. او برای شما فقط بیمدهندهای است از عذاب سختی که پیش روست.» |
قُلْ مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ ۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (٤٧)بگو: «هر مزد و پاداشی که از شما خواستم برای خودتان .. مزد و پاداش من تنها بر عهدهی خداست. و او بر هر چیزی گواه است.» |
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ الْغُيُوبِ (٤٨)بگو: «پروردگارم که به نهانها بسیار آگاه است، حقّ را میافکند.» |
قُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيدُ (٤٩)بگو: «حقّ آمد، و باطل نه میتواند آغازگر چیزی باشد و نه تجدیدکنندهی آن.» |
قُلْ إِنْ ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَىٰ نَفْسِي ۖ وَإِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي ۚ إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ (٥٠)بگو: «اگر من گمراه شده باشم، به زیان خود گمراه شدهام. و اگر هدایتیافته باشم، پس به چیزی است که پروردگارم به من وحی میکند. که اوست شنوای نزدیک.» |
وَلَوْ تَرَىٰ إِذْ فَزِعُوا فَلَا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍ (٥١)و اگر ببینی وقتی که ترسان و وحشتزده میشوند و راه گریزی در کار نیست، و از مکانی نزدیک دستگیر میشوند. |
وَقَالُوا آمَنَّا بِهِ وَأَنَّىٰ لَهُمُ التَّنَاوُشُ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ (٥٢)میگویند: «به او ایمان آوردیم!» و کجا این دستیابی به ایمان از راه دور ممکن خواهد بود؟ |
وَقَدْ كَفَرُوا بِهِ مِنْ قَبْلُ ۖ وَيَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ (٥٣)در حالی که پیش از این به آن کفر ورزیدند و از دور دستها تیر در تاریکی میانداختند. |
وَحِيلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُونَ كَمَا فُعِلَ بِأَشْيَاعِهِمْ مِنْ قَبْلُ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا فِي شَكٍّ مُرِيبٍ (٥٤)میان آنان و آنچه میخواستند، جدایی افتاد. همانگونه که از دیرباز با همانندان ایشان چنین شد؛ زیرا آنان همواره در شک و تردید سختی بودند. |
سورۀ سبأ (54 آیه)
یک دسته را انتخاب کنید: