بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشندهی مهربان. |
ق ۚ وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ (١)قاف. سوگند به قرآن باشکوه . |
بَلْ عَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ فَقَالَ الْكَافِرُونَ هَـٰذَا شَيْءٌ عَجِيبٌ (٢)بلکه از آمدن پیامبری هشداردهنده از میان خودشان در شگفت شدند. پس کافران گفتند: «این چیز عجیبی است! |
أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ۖ ذَٰلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ (٣)آیا هنگامی که مردیم و خاک شدیم، این بازگشتی دور است.» |
قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ ۖ وَعِنْدَنَا كِتَابٌ حَفِيظٌ (٤)بیشک هر چه را زمین از آنان میکاهد، میدانیم و نزد ما کتابی است که نگاه میدارد. |
بَلْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ (٥)بلکه سخن حقّ را چون به سراغشان آمد، تکذیب کردند، پس در کاری سردرگم و آشفتهاند. |
أَفَلَمْ يَنْظُرُوا إِلَى السَّمَاءِ فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنَاهَا وَزَيَّنَّاهَا وَمَا لَهَا مِنْ فُرُوجٍ (٦)پس آیا به آسمانِ بالای سرشان نگاه نکردهاند که چگونه آن را ساختیم و آراستیم و آن را هیچ شکاف و خللی نیست؟ |
وَالْأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ (٧)و زمین را گستردیم و کوههای استوار در آن افکندیم و از هر نوع گیاه باطراوت در آن رویاندیم. |
تَبْصِرَةً وَذِكْرَىٰ لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ (٨)تا برای هر بندهای که روی میآورد، مایهی بینش و پند باشد. |
وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً مُبَارَكًا فَأَنْبَتْنَا بِهِ جَنَّاتٍ وَحَبَّ الْحَصِيدِ (٩)و از آسمان، آبی پربرکت فروفرستادیم، پس با آن باغها و دانههای دروشدنی رویاندیم. |
وَالنَّخْلَ بَاسِقَاتٍ لَهَا طَلْعٌ نَضِيدٌ (١٠)و نیز درختان بلند خرما، با خوشههایی پر و بر هم چیده . |
رِزْقًا لِلْعِبَادِ ۖ وَأَحْيَيْنَا بِهِ بَلْدَةً مَيْتًا ۚ كَذَٰلِكَ الْخُرُوجُ (١١)تا روزی بندگان باشد و با آن سرزمین مردهای را زنده کردیم. رستاخیز اینگونه است. |
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَأَصْحَابُ الرَّسِّ وَثَمُودُ (١٢)پیش از اینان، قوم نوح و اصحاب رَسّ و قوم ثمود، تکذیب کردند. |
وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ وَإِخْوَانُ لُوطٍ (١٣)و عاد و فرعون و برادران لوط. |
وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ ۚ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ (١٤)و اصحاب اَیکه و قوم تُبَّع، همگی پیامبران را تکذیب کردند، پس وعدهی عذاب من، بر آنان قطعی شد. |
أَفَعَيِينَا بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ ۚ بَلْ هُمْ فِي لَبْسٍ مِنْ خَلْقٍ جَدِيدٍ (١٥)مگر در آفرینش نخستین درماندیم بلکه آنان دربارهی آفرینش جدید در تردیدند. |
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ (١٦)و همانا ما انسان را آفریدهایم و هر چه را که نفسش به او وسوسه میکند، میدانیم و ما از رگ گردن به او نزدیکتریم. |
إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ (١٧)آنگاه که دو فرشته از راست و چپ، نشسته، دریافت میکنند. |
مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ (١٨)هیچ سخنی بر زبان نمیآورد، مگر آن که در کنارش نگهبانی حاضر و آماده است. |
وَجَاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ۖ ذَٰلِكَ مَا كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ (١٩)و بیهوشی مرگ به راستی فرامیرسد «این همان است که همواره از آن میگریختی.» |
وَنُفِخَ فِي الصُّورِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ (٢٠)و در صور دمیده شود: «این است روز تحقّق وعدهی عذاب!» |
وَجَاءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَعَهَا سَائِقٌ وَشَهِيدٌ (٢١)و هر کس میآید، سوقدهندهای و شاهدی با اوست. |
لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هَـٰذَا فَكَشَفْنَا عَنْكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ (٢٢)«همانا از این در غفلتی بودی، پس پردهی تو را کنار زدیم و امروز چشمت تیزبین شده است.» |
وَقَالَ قَرِينُهُ هَـٰذَا مَا لَدَيَّ عَتِيدٌ (٢٣)و همراه او میگوید: «این نزد من آماده است.» |
أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ (٢٤)«هر کفرپیشهی لجوجی را به دوزخ افکنید! |
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُرِيبٍ (٢٥)سخت مانع خیر است و متجاوز و شبههافکن. |
الَّذِي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلَـٰهًا آخَرَ فَأَلْقِيَاهُ فِي الْعَذَابِ الشَّدِيدِ (٢٦)آن که با خداوند یکتا، معبود دیگری قرار داد. پس او را در عذاب سخت بیافکنید!» |
قَالَ قَرِينُهُ رَبَّنَا مَا أَطْغَيْتُهُ وَلَـٰكِنْ كَانَ فِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ (٢٧)همنشین او میگوید: «پروردگارا! من او را به سرکشی وادار نکردم، بلکه او خودش در گمراهی عمیق و دوری بود.» |
قَالَ لَا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمْ بِالْوَعِيدِ (٢٨)«نزد من با یکدیگر مشاجره نکنید! من پیش از این وعدهی عذاب را به شما داده بودم. |
مَا يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ (٢٩)فرمان نزد من تغییر نمییابد و من هرگز به بندگانم ستم نکنم.» |
يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ (٣٠)روزی که به دوزخ میگوییم: «آیا پر شدی؟» و او میگوید: «آیا بیش از این هم هست؟» |
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ (٣١)و بهشت را برای تقواپیشگان نزدیک میآورند و فاصلهای از آنان ندارد. |
هَـٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ (٣٢)این است آنچه به شما وعده داده میشد. برای هر کسی است که بازگشته حافظ و نگهبان بوده است. |
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمَـٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ (٣٣)آن که در نهان از رحمان ترسید و با دلی بازگشتکننده آمد. |
ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ۖ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ (٣٤)به سلامت وارد بهشت شوید! این روزِ جاودانگی است.» |
لَهُمْ مَا يَشَاءُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ (٣٥)برای اهل بهشت در آنجا هر چه بخواهند آماده است و نزد ما افزونتری هست. |
وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُمْ بَطْشًا فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ هَلْ مِنْ مَحِيصٍ (٣٦)و پیش از اینان چه بسیار نسلهایی را نابود کردیم که نیرومندتر از ایشان بودند و به شهرها نفوذ کردند. آیا راه گریزی بود؟ |
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ (٣٧)در این ، پندی است برای کسی که دلی دارد، یا با حضور قلب، گوش فرادهد. |
وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِنْ لُغُوبٍ (٣٨)و به راستی ما آسمانها و زمین و آنچه را میان آنهاست، در شش روز آفریدیم و هیچ رنج و خستگی به ما نرسید. |
فَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ (٣٩)پس بر آنچه میگویند، شکیبا باش! و پیش از طلوع خورشید و پیش از غروب، پروردگارت را با سپاس و ستایش، تسبیح گوی! |
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَأَدْبَارَ السُّجُودِ (٤٠)و پارهای از شب را به تسبیح او بپرداز و پس از سجدهها . |
وَاسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍ (٤١)و گوش فرا ده و منتظر روزی باش که منادی از مکانی نزدیک ندا میدهد. |
يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ (٤٢)روزی که آن صیحهی راستین را بشنوند. آن روز، روز رستاخیز است. |
إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَإِلَيْنَا الْمَصِيرُ (٤٣)ماییم که زنده میکنیم و میمیرانیم و بازگشت به سوی ماست. |
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۚ ذَٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيرٌ (٤٤)روزی که زمین به سرعت از روی آنان شکافته شود. این حشر بر ما آسان است. |
نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ ۖ وَمَا أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِجَبَّارٍ ۖ فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخَافُ وَعِيدِ (٤٥)ما به آنچه میگویند، آگاهتریم و تو بر آنان چیره نیستی، پس هر که را از وعدهی عذاب من میترسد، با قرآن پند بده! |
سورۀ ق (45 آیه)
یک دسته را انتخاب کنید: