بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشندهی مهربان. |
سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ (١)درخواستکنندهای، عذابی واقعشدنی را درخواست کرد، |
لِلْكَافِرِينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ (٢)که برای کافران است و هیچ بازدارندهای برای آن نیست. |
مِنَ اللَّهِ ذِي الْمَعَارِجِ (٣)و از سوی خداوند صاحب درجات والاست. |
تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ (٤)فرشتگان و روح، در روزی که مقدار آن پنجاه هزار سال است، به سوی او بالا میروند. |
فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا (٥)پس صبر کن، صبری نیکو. |
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيدًا (٦)آنان آن روز را دور میبینند. |
وَنَرَاهُ قَرِيبًا (٧)و ما آن را نزدیک میبینیم. |
يَوْمَ تَكُونُ السَّمَاءُ كَالْمُهْلِ (٨)روزی که آسمان مانند مس گداخته شود. |
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ (٩)و کوهها مانند پشمِ رنگین گردد. |
وَلَا يَسْأَلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا (١٠)و هیچ دوستی از دوستش نپرسد. |
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ (١١)آنان را نشانشان میدهند. آن روز گنهکار آرزو میکند که ای کاش میتوانست فرزندانش را در برابر عذاب تاوان دهد و فدای خود کند! |
وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ (١٢)و نیز همسر و برادرش را! |
وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ (١٣)و بستگانش را که به او پناه میدادند، |
وَمَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنْجِيهِ (١٤)تمام مردم روی زمین را ، تا او را برهاند. |
كَلَّا ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ (١٥)هرگز! همانا آن آتش شعلهور است، |
نَزَّاعَةً لِلشَّوَىٰ (١٦)که پوست سر و بدن را به شدّت برمیکند. |
تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ (١٧)هر کس را پشت کرده و روی برتافته، فرامیخواند. |
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰ (١٨)و گرد آورده و انباشته است. |
إِنَّ الْإِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا (١٩)به راستی که انسان سخت حریص و کم طاقت آفریده شده است. |
إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا (٢٠)هرگاه بدی به او برسد، نالان است. |
وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا (٢١)و هرگاه خیری به او برسد، بخیل است. |
إِلَّا الْمُصَلِّينَ (٢٢)مگر نمازگزاران. |
الَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ (٢٣)آنان که بر نمازشان پیوسته و پایدارند. |
وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ (٢٤)و آنان که در اموالشان حقّی است معین. |
لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ (٢٥)برای نیازمندِ خواهنده و بینوای درمانده. |
وَالَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ (٢٦)و آنان که روز جزا را باور دارند. |
وَالَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ (٢٧)و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند. |
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ (٢٨)زیرا از عذاب پروردگارشان ایمنی نیست. |
وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ (٢٩)و آنان که دامان خود را نگه میدارند. |
إِلَّا عَلَىٰ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ (٣٠)مگر بر همسران یا کنیزانشان که مورد سرزنش نیستند. |
فَمَنِ ابْتَغَىٰ وَرَاءَ ذَٰلِكَ فَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْعَادُونَ (٣١)پس کسانی که فراتر از این را بجویند، آنان همان تجاوزگرانند. |
وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ (٣٢)و آنان که امانتها و پیمانهای خود را رعایت میکنند. |
وَالَّذِينَ هُمْ بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ (٣٣)و آنان که به گواهی متعهد و پایبندند. |
وَالَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ (٣٤)و آنان که بر نمازشان مواظبت دارند. |
أُولَـٰئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُكْرَمُونَ (٣٥)اینان در بهشتها گرامی داشته میشوند. |
فَمَالِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ (٣٦)پس کافران را چه شده که سراسیمه به سوی تو میشتابند؟ |
عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِينَ (٣٧)از راست و چپ، گروه گروه. |
أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ (٣٨)آیا هر یک از آنان طمع دارد که به بهشتی پرنعمت درآید؟ |
كَلَّا ۖ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ (٣٩)هرگز! ما آنان را از آن چیز که میدانند، آفریدهایم. |
فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ (٤٠)به پروردگار مشرقها و مغربها سوگند میخورم که ما تواناییم، |
عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ خَيْرًا مِنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ (٤١)بر این که بهتر از آنان را به جای ایشان بیاوریم و هرگز کسی بر ما پیشی نگرفته و ناتوان نیستیم. |
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّىٰ يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ (٤٢)پس آنان را واگذار، یاوه بگویند و بازی کنند، تا روزی را که وعده داده شدهاند، ببینند. |
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ (٤٣)روزی که شتابان از قبرها بیرون میآیند، چنان که گویی به سوی نشانهایی نصبشده میدوند. |
خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ (٤٤)چشمانشان فروافتاده و ذلّتی آنان را فراگرفته است. این است آن روزی که به ایشان وعده داده میشد. |
سورۀ المعارج (44 آیه)
یک دسته را انتخاب کنید: