قرآن - سورۀ نازعات
چهارشنبه ۱۴۰۵/۰۵/۲۱
×
 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
 
به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان.
 
 
وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا
‎‎(١)
 
سوگند به فرشتگانی که جان را به سختی می‌گیرند.
 
 
وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا
‎‎(٢)
 
سوگند به فرشتگانی که جان را به آسانی و نشاط می‌گیرند.
 
 
وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا
‎‎(٣)
 
سوگند به فرشتگانی که به سرعت شناورند،
 
 
فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا
‎‎(٤)
 
و بر یکدیگر پیشی می‌گیرند،
 
 
فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا
‎‎(٥)
 
و امور را تدبیر می‌کنند.
 
 
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ
‎‎(٦)
 
روزی که زلزله‌ی وحشتناک همه چیز را به لرزه درآورد.
 
 
تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ
‎‎(٧)
 
و به دنبال آن لرزه دیگری روی دهد.
 
 
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ
‎‎(٨)
 
در آن روز، دل‌هایی ترسان و لرزان است.
 
 
أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ
‎‎(٩)
 
و چشم‌ها فروافتاده است.
 
 
يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ
‎‎(١٠)
 
می‌گویند: «آیا ما به زندگی نخستین بازگردانده می‌شویم،
 
 
أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً
‎‎(١١)
 
آن‌گاه که استخوان‌هایی پوسیده و ریز ریز شدیم؟!»
 
 
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ
‎‎(١٢)
 
گویند: «در این صورت، این، بازگشتی زیانبار است.»
 
 
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ
‎‎(١٣)
 
جز این نیست که آن ، فقط با یک بانگ عظیم است.
 
 
فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ
‎‎(١٤)
 
که ناگهان همگی در صحرای محشر حاضر شوند.
 
 
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ
‎‎(١٥)
 
آیا سرگذشت موسی به تو رسیده است؟
 
 
صفحه
٥٨٤
إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى
‎‎(١٦)
 
آن‌گاه که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس طُوی ندا داد:
 
 
اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ
‎‎(١٧)
 
«به سوی فرعون برو که او سرکشی کرده است.
 
 
فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَىٰ أَنْ تَزَكَّىٰ
‎‎(١٨)
 
پس بگو:» «آیا می‌خواهی که پاک شوی؟
 
 
وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ
‎‎(١٩)
 
و تو را به سوی پروردگارت راهنمایی کنم تا بترسی ؟»
 
 
فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ
‎‎(٢٠)
 
پس بزرگترین معجزه را به او نشان داد.
 
 
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ
‎‎(٢١)
 
امّا او تکذیب کرد و نافرمانی نمود.
 
 
ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ
‎‎(٢٢)
 
آن‌گاه پشت کرد، در حالی که می‌کوشید.
 
 
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ
‎‎(٢٣)
 
پس گرد آورد و فراخواند.
 
 
فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ
‎‎(٢٤)
 
و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»
 
 
فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ
‎‎(٢٥)
 
آن‌گاه خداوند او را به کیفر دنیا و آخرت گرفتار کرد.
 
 
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ
‎‎(٢٦)
 
در این ، برای هر کس که بترسد، عبرتی است.
 
 
أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا
‎‎(٢٧)
 
آیا آفرینش شما سخت‌تر است یا آسمانی که او بنا کرده؟
 
 
رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا
‎‎(٢٨)
 
سقفش را برافراشت و آن را استوار ساخت.
 
 
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا
‎‎(٢٩)
 
شبش را تیره و روزش را روشن گرداند.
 
 
وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا
‎‎(٣٠)
 
و پس از آن، زمین را گسترش داد.
 
 
أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا
‎‎(٣١)
 
آب‌های آن و چراگاه‌ها و گیاهان آن را پدیدار ساخت.
 
 
وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا
‎‎(٣٢)
 
و کوه‌ها را استوار و پابرجا گردانید.
 
 
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ
‎‎(٣٣)
 
تا مایه‌ی برخورداری شما و چارپایان شما باشد.
 
 
فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ
‎‎(٣٤)
 
پس هنگامی که آن حادثه‌ی بزرگ‌تر فرارسد.
 
 
يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَىٰ
‎‎(٣٥)
 
در آن روز، انسان به یاد تلاش‌هایش می‌افتد.
 
 
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَىٰ
‎‎(٣٦)
 
و دوزخ برای هر بیننده‌ای آشکار شود.
 
 
فَأَمَّا مَنْ طَغَىٰ
‎‎(٣٧)
 
امّا هر که سرکشی کرده،
 
 
وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا
‎‎(٣٨)
 
و زندگی دنیا را برگزیده باشد،
 
 
فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ
‎‎(٣٩)
 
بی‌شک، دوزخ جایگاه اوست.
 
 
وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ
‎‎(٤٠)
 
و امّا کسی که از مقام پروردگارش ترسید و نفسش را از هوس بازداشت،
 
 
فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ
‎‎(٤١)
 
بی‌شک، بهشت جایگاه اوست.
 
 
يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا
‎‎(٤٢)
 
از تو درباره‌ی قیامت می‌پرسند که چه وقت برپا می‌شود؟
 
 
فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا
‎‎(٤٣)
 
تو را به گفتگو درباره‌ی آن چه کار؟
 
 
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا
‎‎(٤٤)
 
پایان و سرانجام آن با پروردگار توست.
 
 
إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا
‎‎(٤٥)
 
وظیفه‌ی تو تنها هشداردادن کسی است که از آن می‌هراسد.
 
 
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا
‎‎(٤٦)
 
روزی که آن را می‌بینند، گویی جز شبی یا روزی درنگ نکرده‌اند.
 
سوره قبلیسوره بعدی
سورۀ النازعات (46 آیه)